
Violin
.(1901 - 1987)
یاشا هایفتز شاید برجستهترین و بیتردید پرضبطترینِ آن ویولنیستهای یهودیِ برخوردار از استعدادی خارقالعاده بود که در دهههای نخست قرن بیستم از امپراتوری روسیه ظهور کردند. سبک نوازندگی او، پس از آنکه بهطور کامل شکل گرفت، با ویبراتویی سریع همراه بود که صدایی آوازگونه اما متمرکز پدید میآورد. کوک تقریباً بینقص، جملهبندی دقیق و پرهیز او از احساساتگرایی افراطی نیز به ویژگیهای شاخص نوازندگیاش تبدیل شدند. هافتز در ویلنا (ویلنیوس امروزی)، که آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود، به دنیا آمد. نخستین درسهای ویولن را از پدرش گرفت که نوازندهٔ ویولن در تئاتر شهر بود. او پیش از ورود به مدرسهٔ موسیقی ویلنا، در پنجسالگی، اجرای عمومی را تجربه کرده بود. هایفتز در سال ۱۹۱۰ وارد کنسرواتوار سنپترزبورگ شد و بهزودی زیر نظر برجستهترین ویولنیست آن مرکز، لئوپولد آوئر، به تحصیل پرداخت. سال بعد، نخستین کنسرت عمومی خود را در پایتخت امپراتوری برگزار کرد. هافتز در سال ۱۹۱۲ با در دست داشتن توصیهنامهای از آوئر، نخستین اجرای خود را در برلین برگزار کرد. گفته میشود اجرای کنسرتوی ویولن مندلسون در آن برنامه، فریتس کرایسلر، ویولنیست نامدار وینی، را بسیار تحت تأثیر قرار داد. او در سفر بعدی خود به برلین در سال ۱۹۱۴ نیز تأثیری عمیق بر آرتور نیکیش، رهبر بزرگ ارکستر، گذاشت. پس از جنگ جهانی اول، هایفتز سبک رمانتیک روسی خود را پالایش کرد و مهار بیشتری بر آن اعمال کرد تا به دقت خونسردانهای برسد که بعدها نوازندگیاش به آن شهرت یافت. این تحول با گرایش فزاینده به سبک اجرایی «عینیتر» همزمان بود؛ سبکی که با گسترش نئوکلاسیسیسمِ متأثر از استراوینسکی محبوبیت بیشتری پیدا میکرد. بااینحال، او همچنان به استفاده از سیمهای رودهای بهجای سیمهای فولادی وفادار ماند، زیرا معتقد بود این سیمها کیفیتی منحصربهفرد به صدای سازش میبخشند. هافتز در سال ۱۹۲۵ شهروند آمریکا شد و در کالیفرنیا اقامت گزید. او قرارداد ضبط بلندمدتی با شرکت RCA داشت که به شکلگیری دیسکوگرافی گستردهای از آثارش انجامید. ضبطهای اولیهٔ کنسرتوهای او که عمدتاً در اروپا انجام شده بودند، بهتدریج با ضبطهایی همراه با ارکسترهای آمریکایی و با کیفیت صوتی بهتر تکمیل شدند. بااینهمه، بسیاری از انتشارهای اولیهاش، با وجود آنکه بهدلیل محدودیت صفحات ۷۸ دور در قطعات کوتاه ضبط شده بودند، همچنان بهواسطهٔ استادی بیهمتایشان شنونده را مجذوب میکنند. هافتز علاوه بر اجراهای مشهورش از کنسرتوهای کلاسیکی چون آثار مندلسون و بتهوون، سفارش ساخت شماری از آثار تازه را نیز به آهنگسازان داد؛ از جمله کنسرتوهایی از کاستلنووو-تدسکو و والتون. او همچنین از کنسرتوی کورنگولد حمایت و آن را اجرا کرد؛ آن هم در دورهای که این آهنگساز بهدلیل ارتباط نزدیکش با صنعت سینمای هالیوود، از مُد افتاده و چندان مورد توجه محافل موسیقی نبود.