
Violin , Cello
.(1945 - 1987)
ژاکلین دو پره، ویولنسلنواز جوان، در دوران فعالیت حرفهای کوتاه خود با همذاتپنداری عمیقش با کنسرتوی ویولنسل ادوارد الگار (۱۹۱۹) ــ اثری سوگوارانه و آکنده از رنج و اضطراب ــ دنیای موسیقی را شگفتزده کرد. ضبط او از این اثر در سال ۱۹۶۵ که امروزه اثری کلاسیک به شمار میرود، پس از سه سال موفقیت چشمگیر در اجرای عمومی آن منتشر شد؛ از جمله اجراهای مکرر در مجموعهٔ کنسرتهای پرامز در رویال آلبرت هال. دو پره در سال ۱۹۴۵ در آکسفورد انگلستان به دنیا آمد. او نواختن ویولنسل را از چهار سالگی آغاز کرد و نزد ویلیام پلیث به تحصیل پرداخت؛ استادی که عشق او به جنبهٔ جسمانی و ملموس صدای ساز و نیز آثار آهنگسازانی چون برامس و دورژاک را پرورش داد. او در سال ۱۹۶۲ نخستین اجرای کنسرتوی خود را در رویال فستیوال هال لندن ارائه کرد و کنسرتوی الگار را نواخت؛ اثری که در همان سال برای نخستین حضورش در مجموعهٔ پرامز نیز برگزید. استفاده از پورتامنتو ــ لغزشی بیانگرانه از یک نت به نت دیگر ــ از ویژگیهای نوازندگی او بود. شادی بیتکلف و صمیمانهاش هنگام اجرا نیز از خصوصیات بارز او به شمار میرفت؛ ویژگیای که بهویژه در اجرای آثار هایدن و شوبرت آشکار بود و مهارت فنی خارقالعادهاش را، با انگشتگذاریها و وضعیتهای نامتعارف دست، چنان طبیعی جلوه میداد که گویی هیچ دشواریای در کار نیست. او همچنین آثاری را ضبط کرد که اغلب دانیل بارنبویم، پیانیست و رهبر ارکستر ــ که در سال ۱۹۶۷ با او ازدواج کرد ــ در کنار وی حضور داشت. از جملهٔ این آثار میتوان به سوناتهای ویولنسل بتهوون (۱۹۷۰) و تریوهای پیانوی او (۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰) اشاره کرد. رپرتوار او همچنین شامل آثار دورهٔ رمانتیک و اواخر آن بود، از جمله کنسرتوهای شوومان (۱۹۶۸) و دورژاک (۱۹۷۰). فعالیت حرفهای دو پره در عرصهٔ اجرا کمتر از ده سال به طول انجامید و سرانجام بیماری اماس به آن پایان داد. او در سال ۱۹۸۷ درگذشت، اما میراثی از ضبطهای موسیقی بر جای گذاشت که همچنان الهامبخش نوازندگان و شنوندگان است.