
Conductor , Violin
.(1945)
هنگامی که ایتساک پرلمانِ ۱۳ ساله در سال ۱۹۵۸ با اجرای موومان پایانی کنسرتوی می مینور مندلسون، نخستین حضور تلویزیونی خیرهکنندهاش در آمریکا را در برنامهٔ «اد سالیوان شو» تجربه کرد، ویژگیهای اصلی سبک نوازندگی منحصربهفرد او بهطرز شگفتانگیزی از همان زمان شکل گرفته بودند: حالت رضایت و آرامش عمیقی که هنگام نوازندگی در چهرهاش دیده میشد، حرکت روان و رهاشدهٔ بازوی آرشهاش (درحالیکه اغلب انگشت کوچک خود را با بیخیالی بالا نگه میداشت)، دقت ظاهراً بیزحمت انگشتانش روی ساز، گرما و گیرایی تفسیرهایش و صدایی غنی و سرشار از شدت و احساس. پرلمان که در سال ۱۹۴۵ در تلآویو متولد شد، در چهار سالگی به بیماری فلج اطفال مبتلا شد و با وجود پیامدهای آن ــ که باعث شده است همیشه نشسته ساز بنوازد ــ با خودآموزی، نواختن ویولن را فراگرفت. آموزشهای ریوا گلدگارت در تلآویو و سپس، از سال ۱۹۵۸، آموزشهای ایوان گالامیان و دوروتی دیلی در مدرسهٔ جولیارد نیویورک، استعدادهای خارقالعادهٔ او را با ظرافت پرورش دادند؛ بهگونهای که هنگام نخستین اجرای او در تالار کارنگی در سال ۱۹۶۳، پرلمان از پیش نوازندهای virtuoso و در سطح جهانی بود. جذابیت طبیعی و روحیهٔ توانمندساز او با حالوهوای فرهنگی دههٔ ۱۹۶۰ هماهنگی داشت و جایگاه طبیعی خود را در همکاری با چهرههای افسانهای موسیقی یافت؛ از جمله دانیل بارنبویم و ولادیمیر اشکنازی، پیانیستها و رهبران ارکستر، پینخاس زوکرمن، نوازندهٔ ویولن و ویولا، و ژاکلین دو پره، نوازندهٔ ویولنسل. ضبطهای پرلمان از کنسرتوها و موسیقی مجلسی، گسترهٔ شگفتانگیز رپرتوار او را بازتاب میدهند؛ رپرتواری که از باخ و بتهوون تا شوستاکوویچ و برگ را در بر میگیرد. بااینحال، شاید بزرگترین موهبت او این باشد که موسیقیهای سبکتر و دلنشینترِ طیف خلاقیت هنری را ــ از جمله سه آلبوم اختصاصیافته به فریتس کرایسلر و چندین آلبوم دیگر (که دو مورد از آنها «قطعات اجراییِ پایانی» نام دارند) شامل مینیاتورهای تکنوازیِ virtuoso ــ چنان اجرا میکند که گویی طلایی ناب و تازهضربشدهاند.