ارکستر فیلارمونیک اسرائیل با ۱۱۰ نوازنده، که اغلب از آن بهعنوان یکی از برجستهترین سرمایههای فرهنگی اسرائیل یاد میشود و بسیاری آن را «ارکستر مردم یهود» مینامند، در طول عمر نسبتاً کوتاه خود به گروهی در سطح جهانی تبدیل شده است. سنتهای موسیقایی اروپای مرکزی از زمان نخستین مهاجرت گستردهٔ یهودیان به فلسطینِ تحت کنترل عثمانی در دههٔ ۱۸۸۰، راه خود را به خاورمیانه گشودند. پس از شکست ترکیه در جنگ جهانی اول، اعلامیهٔ بالفور بخشی از فلسطین را بهعنوان «میهن ملی مردم یهود» تعیین کرد و در پی آن، شمار مهاجران و ساکنان یهودی این منطقه افزایش یافت. با رشد جمعیت یهودیان، مؤسسات آموزش موسیقی نیز تأسیس شدند. در دههٔ ۱۹۳۰، با فرار شمار زیادی از یهودیان از آزار و تعقیب نازیها، جمعیت این منطقه باز هم افزایش یافت. یکی از این افراد، نوازندهٔ ویولن، برونیسلاو هوبرمان بود که در سال ۱۹۳۳ وارد فلسطین شد و بیدرنگ نوازندگان برجستهٔ یهودی ارکسترهای آلمان را ــ که بسیاری از آنها شغل خود را از دست داده بودند ــ به آمدن به فلسطین ترغیب کرد. هوبرمان گروهی از موسیقیدانان را گرد هم آورد و ارکستر فلسطین را تشکیل داد. ویلیام اشتاینبرگ، رهبر ارکستر، در سازماندهی و آمادهسازی این گروه همکاری کرد و نخستین کنسرت آن در ۲۶ دسامبر ۱۹۳۶، به رهبری آرتورو توسکانینی، برگزار شد. ارکستر تقریباً بلافاصله اجرای برنامه در خارج از کشور را آغاز کرد و در قاهره و اسکندریه به روی صحنه رفت. پس از اعلام استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸، نام این گروه به ارکستر فیلارمونیک اسرائیل تغییر یافت. این ارکستر در نزدیک به ۴۰ سال نخست فعالیت خود رهبر ثابت نداشت و بهجای آن، مجموعهای از رهبران برجستهٔ مهمان آن را هدایت میکردند. همکاری با طیف چشمگیری از رهبران ارکستر نامدار، انعطافپذیری و توانایی تطبیق قابلتوجهی به گروه بخشید، اما در عوض، دستیابی به انسجام و صدایی یکدست را دشوار ساخت. بااینحال، دو نام بیش از همه در تاریخ آن برجستهاند: لئونارد برنستاین (۱۹۱۸–۱۹۹۰) و زوبین مهتا. برنستاین تقریباً از همان زمانی که در دههٔ ۱۹۴۰ به شهرتی ناگهانی دست یافت، رهبری این ارکستر را آغاز کرد. او در سال ۱۹۴۷، اندکی پس از تصرف منطقه به دست نیروهای دفاعی اسرائیل، کنسرت تاریخی بیرشبع را رهبری کرد. همچنین کنسرت مهمی در مرز لبنان برگزار کرد و پس از جنگ ۱۹۶۷، اجرای افسانهای سمفونی شمارهٔ ۲ مالر را در کوه اسکوپوس، به مناسبت تصرف اورشلیم، رهبری کرد. رابطهٔ چهلسالهٔ او با فیلارمونیک، عمیق، متعهدانه و پرشور بود؛ هرچند هیچگاه سمت رسمیای در این ارکستر نداشت. مهتا در سال ۱۹۶۸ بهعنوان مشاور موسیقی ارکستر منصوب شد و در سال ۱۹۷۷ مدیریت موسیقی آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۸۱ نیز عنوان مدیر موسیقی مادامالعمر به او اعطا شد. او حتی پس از پذیرفتن سمتهای برجستهتر، از جمله مدیریت موسیقی ارکسترهای فیلارمونیک لسآنجلس و نیویورک، همچنان تعهد و پایبندی خود را به این ارکستر حفظ کرد. کورت مازور بهعنوان رهبر ارکستر مهمان افتخاری فعالیت کرده و یوئل لوی رهبر مهمان اصلی آن است. این ارکستر در معنای سنتی کلمه، یک فیلارمونیک واقعی است؛ یعنی نهادی تعاونی که مالکیت آن در اختیار نوازندگانش قرار دارد. فیلارمونیک اسرائیل مجموعهای از کنسرتها را در شهر محل استقرار خود، تلآویو، و همچنین در حیفا و اورشلیم برگزار میکند و بهطور مرتب در شهرهای دیگر نیز به اجرای برنامه میپردازد. تالار اصلی اجرای آن، تالار مان در تلآویو است؛ سالنی که آکوستیک آن اغلب برای شرکتهای ضبط موسیقی مشکلات ویژهای ایجاد کرده است.