
Violin
.(1972)
هنگامی که ایزابل فاوست (Isabelle Faust) در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ فعالیت حرفهای خود را در عرصهٔ بینالمللی آغاز کرد، خیلی زود روشن شد که نوازندهای با رویکردی تازه و شخصیتی هنریِ منحصربهفرد پا به صحنه گذاشته است. فاوست در سال ۱۹۷۲ در شهر اسلینگن آلمان متولد شد. او از پنجسالگی یادگیری ویولن را آغاز کرد؛ زمانی که پدرش او را با خود به جلسات آموزش ویولن میبرد و خیلی زود دریافت که دخترش استعداد ویژهای دارد. نوازندگی در یک کوارتت زهی خانوادگی نیز تجربهای تأثیرگذار در شکلگیری شخصیت هنری او بود. موسیقی مجلسیِ صمیمانه در دوران پختگی حرفهای فاوست، بهاندازهٔ نوازندگی تکنوازانهٔ سرشار از چیرهدستی اهمیت داشته است. درحالیکه برخی ویولونیستهای جوان بیش از هر چیز بر زیبایی صدای ساز تمرکز میکنند، برای فاوست همواره محتوای فکری و عاطفی موسیقی در اولویت قرار دارد؛ ویژگیای که در اجراهای بسیار تحسینشدهٔ او از آثار باخ برای ویولن تکنواز بهروشنی نمایان است. صدای ویولن او از تنوع چشمگیری برخوردار است و از شکنندگیِ پرتنش و ظریف تا قدرتی نافذ و قاطع را در بر میگیرد. چندین منتقد از همان سالهای آغازین فعالیتش خاطرنشان کردهاند که فاوست حتی در آثاری بسیار شناختهشده و بارها اجراشده، مانند کنسرتوهای بتهوون و برامس، قادر است زوایای تفسیری تازهای کشف کند. اجراها و ضبطهای او از کنسرتوهای شوومان، دوژاک، بارتوک و برگ نیز با تحسین فراوان روبهرو شدهاند؛ همینطور اجراهایش از سوناتهای ویولن بتهوون و شوومان. موسیقی معاصر نیز بخش مهمی از رپرتوار او را تشکیل میدهد و فاوست نخستین اجراهای جهانی آثاری از مسیان، اِتوُش و ویدمان را ارائه کرده است. ایزابل فاوست در جوایز Gramophone سال ۲۰۲۶، عنوان «هنرمند سال» را از آن خود کرد.