
Violin
.(1920 - 2001)
در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، زمانی که آیزاک استرن، ویولنیست برجسته، در اوج تواناییهای هنری خود قرار داشت، سبک نوازندگی او که از خودانگیختگی و فوران عاطفی برخوردار بود، حتی تکراریترین قطعات را نیز چنان جلوه میداد که گویی بهتازگی آهنگسازی شدهاند. چه در اجرای رپرتوار متداول رمانتیک با ارکستر فیلادلفیا به رهبری یوجین اورماندی ــ که کنسرتوهای برامس و چایکوفسکی از محبوبترین آثارش بودند ــ و چه در اجرای موسیقی مجلسی با همکاران برجستهای چون یوجین ایستومین و امانوئل اَکس، پیانیستها، و لئونارد رُز و یو-یو ما، نوازندگان ویولنسل، شدت و گیرایی حضور هنری او گویی جوهرهٔ یک تکنواز چیرهدست ویولن را به نمایش میگذاشت. استرن در سال ۱۹۲۰ در کرمنیتسِ اوکراین به دنیا آمد. او تنها یک سال داشت که خانوادهاش به سانفرانسیسکو مهاجرت کردند. هرچند یادگیری حرفهای موسیقی را نسبتاً دیر آغاز کرد، پس از اجرای سرنوشتسازش در تالار کارنگی در سال ۱۹۴۳، با شتاب این تأخیر را جبران کرد. او در سال ۱۹۴۵ نخستین آلبوم از مجموعهای را برای شرکت سیبیاس رکوردز ــ که بعدها به سونی تبدیل شد ــ ضبط کرد؛ مجموعهای که در نهایت بیش از ۱۰۰ آلبوم از آثار ۶۳ آهنگساز را در بر گرفت. در آغاز، این تکنیک خیرهکنندهٔ استرن بود که توجه عموم را جلب میکرد؛ اما بهمرور، صدایی نافذ و آکنده از شور و حرارت در او شکل گرفت. این صدا با حرکتهای پرفشار و سریع آرشه جان میگرفت؛ حرکتهایی که او گاه با جسارتی چشمگیر، در نزدیکی خرک ادامه میداد. استرن که بهعنوان راهنما و مشاور هنری بسیار مورد توجه بود، در سال ۱۹۶۰ نقشی اساسی در جلوگیری از تخریب تالار کارنگی ایفا کرد. او در سال ۱۹۷۹ نیز سفری بیسابقه به چین انجام داد که در مستند بهیادماندنی از مائو تا موتسارت (From Mao to Mozart) ثبت شد. آیزاک استرن، یکی از پرافتخارترین و پرارجترین ویولنیستهای قرن بیستم، در سال ۲۰۰۱ و در ۸۱سالگی درگذشت.