براون هرگز از آن دسته ویولنیستهایی نبود که با اجراهای خیرهکننده و نمایش مهارتهای تکنیکیِ چشمگیر، سالنهای بزرگ کنسرت را مملو از تماشاگر کند؛ بااینحال، تأثیر او بر حیات موسیقایی بریتانیا و فراتر از آن بسیار چشمگیر بود. احتمالاً بیش از هر نوازندهٔ دیگری، او در محبوبیت گستردهٔ کنونیِ اثر چکاوک اوجگیر (The Lark Ascending)، ساختهٔ رالف وان ویلیامز در سال ۱۹۱۴، نقش داشته است. براون در مقام نوازندهٔ ویولن در ارکستر، تکنواز و بعدها مدیر موسیقایی، ترجیح میداد با ارکسترهای کوچکتر همکاری کند. در میان آنها، آکادمی سنت مارتین در فیلدز (Academy of St Martin in the Fields) جایگاه ویژهای داشت؛ ارکستری که بنیانگذارش، نویل مارینر، آن را به سطحی ممتاز از کیفیت هنری رسانده بود. براون در سال ۱۹۴۱ در شهر سالزبری انگلستان متولد شد و در سال ۱۹۶۴ به آکادمی پیوست. او بهتدریج در این مجموعه پیشرفت کرد و در سال ۱۹۷۴ به مقام مدیر موسیقایی آن رسید. در سال ۱۹۸۱، براون به نروژ رفت تا مدیریت ارکستر مجلسی نروژ (Norwegian Chamber Orchestra) را بر عهده بگیرد. او در این کشور نشان شوالیهٔ درجهٔ یکِ نشان شایستگی را از اولاف پنجم، پادشاه نروژ، دریافت کرد. ابتلا به آرتریت در سال ۱۹۹۸ به فعالیت حرفهای او بهعنوان تکنواز پایان داد، اما براون همچنان به رهبری ارکستر ادامه داد. او در سال ۲۰۰۴ بر اثر سرطان، در زادگاهش سالزبری، درگذشت.