
Early Music Ensemble
.(1985)
ایتالیا در پیوستن به جنبش احیای سازهای دورهٔ تاریخی و رویکرد همراه با آن، یعنی اجرای موسیقی بر پایهٔ پژوهشهای تاریخی، اندکی از همسایگان شمالی خود عقب ماند؛ اما با ظهور گروههایی همچون «ایل جاردینو آرمونیکو» (Il Giardino Armonico، به معنای «باغ هماهنگی») که در سال ۱۹۸۵ در میلان تأسیس شد، این عقبماندگی را بیش از پیش جبران کرد. این گروه به رهبری جووانی آنتونینی (Giovanni Antonini)، نوازندهٔ متخصص ریکوردر و فلوت عرضی باروک، از همان سالهای آغازین با ارائهٔ برداشتی تازه، پرشور و سرزنده از اثر «چهار فصل» ویوالدی توجه بسیاری را به خود جلب کرد. «کشیش سرخ» ــ لقب ویوالدی ــ تا امروز الهامبخش همکاریهای گستردهای برای این گروه بوده است؛ از جمله همکاری با سسیلیا بارتولی (Cecilia Bartoli)، خوانندهٔ متزوسوپرانو، و کریستوف کوآن (Christophe Coin)، نوازندهٔ ویولنسل؛ و در سالهای اخیر، همکاری با پاتریشیا کوپاتچینسکایا (Patricia Kopatchinskaja)، ویولونیستی آزاداندیش و جسور. آلبوم مشترک او با عنوان What’s Next Vivaldi? کنسرتوهای ویوالدی را در کنار آثاری از آهنگسازان معاصر ــ که بسیاری از آنها به سفارش ویژه ساخته شدهاند ــ قرار میدهد. البته این گروه از خروج از محدودهٔ آشنای خود نیز هراسی ندارد. خطرپذیری خلاقانه از همان آغاز یکی از ویژگیهای شاخص ایل جاردینو بوده است. این گروه در کنار ارکستر مجلسی بازل (Kammerorchester Basel) در مسیر ضبط مجموعهٔ کاملی از سمفونیهای هایدن قرار دارد؛ پروژهای که قرار است برای بزرگداشت سیصدمین سالگرد تولد آهنگساز در سال ۲۰۳۲ تکمیل شود. در مجلدهایی که تاکنون منتشر شدهاند، حضور موسیقی بارتوک در کنار آثار هایدن، رویکردی روشنگرانه و تازه به این مجموعه بخشیده است. برنامهریزی هنریِ هوشمندانه و غافلگیرکننده، سرزندگی پرشور و انرژی فراوان، و دقت فنیِ نفسگیر باعث شدهاند باغ موسیقاییِ هماهنگ ایل جاردینو، هم پربار باشد و هم بهخوبی پرورش یابد.