
Composer , Conductor
.(1912 - 1983)
ایگور مارکویچ رهبر برجستهٔ ارکستر بود که بهخاطر اجراهای درخشانش، بهویژه در زمینهٔ موسیقی قرن بیستم، شهرت داشت. او همچنین آهنگسازی بود که در زمان حیاتش توجه و علاقهای به آثارش جلب کرد. والدینش زمانی که او دو سال داشت، کییف را ترک کردند. مارکویچ در شهر وِوِه در سوئیس بزرگ شد. نخست نزد پدرش و سپس نزد پل لویونِه به فراگیری پیانو پرداخت و همزمان آهنگسازی را نیز آغاز کرد. آلفرد کورتو، پیانیست نامدار، برخی از قطعات پیانویی او را دید و توصیه کرد که این کودک در پاریس به تحصیل موسیقی بپردازد. مارکویچ در سال ۱۹۲۵ در کلاس پیانوی کورتو در مدرسهٔ عالی موسیقی اکول نرمال ثبتنام کرد. او هارمونی، کنترپوان و آهنگسازی را نزد نادیا بولانژه آموخت. سرژ دیاگیلف، مدیر و تهیهکنندهٔ باله، از او خواست یک کنسرتوی پیانو و یک باله بنویسد. کنسرتو در سال ۱۹۲۹ در لندن برای نخستین بار اجرا شد، اما مرگ دیاگیلف در اوت همان سال باعث شد مارکویچ کار روی باله را متوقف کند. او در عوض، بخشهایی از مواد موسیقایی آن را در یک کانتات به کار گرفت که در چهارم ژوئن ۱۹۳۰ در پاریس اجرا شد و با موفقیتی چشمگیر روبهرو گردید. در همان سال، اثر تازهٔ دیگری به نام کنسرتو گروسو حتی تحسین بیشتری برانگیخت. بالهٔ «رِبوس» نخستین بار در دسامبر ۱۹۳۱ روی صحنه رفت و اثری بزرگ و برجسته توصیف شد. بالهٔ بعدی او، «پرواز ایکار» (ژوئن ۱۹۳۳)، نیز بار دیگر با ستایش فراوان مواجه شد. بااینحال، پس از آن انتقادهایی متوجه مارکویچ شد؛ منتقدان استفادهٔ بیوقفهٔ او از ناهماهنگیهای صوتی و شیوهٔ نوآورانهاش در بهکارگیری سازها را مورد ایراد قرار میدادند. در همین دوران، مارکویچ فعالیت خود را در زمینهٔ رهبری ارکستر آغاز کرده بود و در سال ۱۹۳۰ نخستین بار با ارکستر کُنْسِرتخِباو آمستردام بر سکوی رهبری ایستاد. او در سال ۱۹۳۵ نزد هرمان شرشن به فراگیری رهبری ارکستر پرداخت. با گسترش فعالیتهایش در این حوزه، آهنگسازی را بهتدریج کنار گذاشت. او جنگ جهانی دوم را در ایتالیا گذراند و در این مدت تابعیت ایتالیا را نیز به دست آورد. در سال ۱۹۴۴ بهعنوان مدیر موسیقی ارکستر ماجیو موزیکاله در فلورانس منصوب شد. پس از آن، رهبری ارکستر را بهصورت تماموقت دنبال کرد و بهعنوان رهبر مهمان تقاضای فراوانی برای همکاری با او وجود داشت. همچنین در چندین ارکستر و نهاد موسیقایی، سمت مدیر یا رهبر اصلی را بر عهده گرفت: ارکستر سمفونیک استکهلم (۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵)، ارکستر سمفونیک مونترال (۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰)، ارکستر فیلارمونیک هاوانا (۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸)، مجموعهٔ کنسرتهای لامورو در پاریس (۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱)، ارکستر رادیو و تلویزیون اسپانیا (۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹)، ارکستر مونتکارلو (۱۹۶۷) و ارکستر آکادمی سانتا چچیلیا در رم (۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲). نخستین اجرای او در آمریکا در سال ۱۹۵۵ با ارکستر سمفونیک بوستون بود. از سال ۱۹۶۹ نیز، بهویژه در مونتکارلو، برگزاری کلاسهای پیشرفتهٔ رهبری ارکستر را آغاز کرد. مارکویچ به اجرای رپرتوار روسی و موسیقی قرن بیستم شهرت داشت. او زود از کوره درمیرفت و این ویژگی در آثارش نیز به شکل تغییرات ناگهانی و شدید عاطفی بازتاب مییافت. بااینحال، اجراهایش با دقت و وسواس فراوان آماده میشدند و او تقریباً همیشه با مراقبتی کمنظیر به دستورالعملهای آهنگسازان پایبند میماند. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، ضبطهای او با انتشار مجدد بار دیگر مورد توجه قرار گرفتند. حتی آثار آهنگسازیاش نیز مخاطبانی هرچند اندک اما علاقهمند پیدا کردند و بار دیگر بهخاطر اصالت و نوآوریشان مورد تحسین قرار گرفتند.