این خوانندهٔ تنور در دهسالگی فعالیت حرفهای خود را با گروه «پسران آوازخوان سنتکروآ دو نوییی» (Petits Chanteurs de Sainte-Croix de Neuilly) آغاز کرد. لامی سپس با گروه کر «شُوِر گرگوریَن دو پاری» (Chœur Grégorien de Paris)، در سال ۱۹۸۲ با گروه «لا شاپل روایال» (La Chapelle Royale) و پس از آن با «آنسامبل ووکال اروپَن» (Ensemble Vocal Européen) به رهبری فیلیپ اِروِخ (Philippe Herreweghe) همکاری کرد. او همچنان با این گروهها و همچنین با گروههای «لا فنیچه» (La Fenice)، «آکادمیا» (Akadêmia)، «ریسرکار» (Ricercar) و مرکز موسیقی باروک ورسای (Centre de Musique Baroque de Versailles) اجرا میکند. لامی همچنین با گروههای موسیقی قدیم «ژیل بنشوا» (Gilles Binchois) و «آ سه ووچی» (A Sei Voci) آواز میخواند. او اگرچه عمدتاً آریاها، لیدها و بخشهای آوازیِ اوراتوریوها را اجرا میکند، بارها نیز در اپراها ظاهر شده است. از جمله اجراهای او میتوان به اپرای آرمیدا (Armida) اثر هایدن، ملوان بیچاره (Pauvre Matelot) اثر داریوس مییو، باغ گرهها (The Knot Garden) اثر تیپت، اورفئو (Orfeo) اثر مونتهوردی و سنت فوا دو کونک (Sainte-Foy de Conques) اثر ژاک کاستِرِد اشاره کرد. لامی در ضبطهای موسیقی متعددی نیز مشارکت داشته است؛ از جمله آثاری از موتسارت، عشقهای یک شاعر (Dichterliebe) اثر روبرت شومان و آلبوم مسیح، پادشاه: ادای احترام یک خوانندهٔ تنور به سرود گرگوریایی (Christus Rex: A Tenor's Tribute to Gregorian Chant) که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد و جایزهٔ معتبر «دیاپازون دور» (Diapason d'Or) را دریافت کرد.