
Baritone
.(1929 - 1998)
هرمان پری (Hermann Prey) واقعاً هنرمند همهفنحریفی بود. غیر از لِید، موسیقی مذهبی، اپرت و اپرا، در سالهای پایانی فعالیتش در آلمانِ زادگاهش به مجری محبوب تلویزیونی و حتی کمدین هم تبدیل شد. او در رسیتالهایش خوانندهای بسیار گرم و صمیمی بود و به این معروف بود که تفسیرش از لِیدها را بر اساس حالوهوای سالن و واکنشهایی که از تماشاگران میگرفت تغییر میداد. اجرای لِید در واقع هستهٔ اصلی فعالیت خوانندگی او بود، هرچند روی صحنهٔ اپرا هم بازیگر توانمندی محسوب میشد. یکی از نقشهایی که در آن بسیار مورد توجه قرار گرفت، بکمِسِر در خوانندگان استاد نورنبرگ (Die Meistersinger) بود؛ تفسیری که بهجای اینکه این شخصیت را صرفاً یک دلقک نشان بدهد، بیشتر روی جنبههای انسانی او تأکید داشت. پری و دیتریش فیشر-دیسکاو تقریباً همنسل بودند و بخش بزرگی از رپرتوارشان هم مشترک بود. برخلاف خیلی از خوانندههای نسل قبل یا بعدشان، این دو معمولاً جلوی مردم علیه هم حرف نمیزدند و به خاطر تبلیغات یا موفقیتهای یکدیگر هم قشقرق به پا نمیکردند. با این حال، نوعی تنش میانشان وجود داشت که با گذشت زمان کمتر شد. در نهایت هر دو بهعنوان هنرمندانی متفاوت شناخته شدند که هرکدام نقاط قوت و ویژگیهای خاص خودشان را داشتند، نه اینکه یکی را نسخهٔ کمموفقیتتر دیگری بدانند. پری همچنین مدرس برجستهای بود و هم تکنیک آواز و هم شیوهٔ تفسیر لِید را تدریس میکرد. پدر پری علاقهٔ خاصی به موسیقی نداشت، اما مادرش عاشق موسیقی بود و بهخصوص به موسیقی آوازی علاقهٔ زیادی داشت. پری در مدرسه در گروه کُر میخواند و گاهی هم تکخوانی میکرد. در یازدهسالگی در آزمون ورودی بسیار سختگیرانهٔ کُر موتسارت برلین شرکت کرد و پذیرفته شد. جنگ همهچیز را به هم ریخت، اما پری هر وقت فرصتی پیدا میکرد همچنان آواز میخواند و حتی در چند گروه موسیقی آماتور هم ساز میزد. بعد از پایان مدرسه، برای ورود به کنسرواتوار موسیقی محل زندگیاش درخواست داد، اما پذیرفته نشد. با این حال، داوران به او پیشنهاد کردند نزد معلم جوانی به نام هری گوتشالک (Harry Gottschalk) درس بخواند؛ جالب اینکه گوتشالک آن زمان خودش هنوز دانشجو بود. یکی از اولین کارهایی که باید مشخص میکردند این بود که پری در اصل تنور است یا باریتون. صدایش در طول سالهای فعالیتش بهتدریج بمتر شد، اما همچنان رجیستر بالای قدرتمندی داشت. تمرکز آموزش گوتشالک روی تمرینهای آوازی و خواندن ترانهها بود. پری آنقدر پیشرفت کرد که وقتی در سال ۱۹۴۸ دوباره در آزمون ورودی کنسرواتوار شرکت کرد، این بار پذیرفته شد. در کنسرواتوار، مهارتش در تربیت گوش و کوک و دقت اینتوناسیون خیلی بهتر شد و با طیف گستردهای از سبکهای موسیقی، از موسیقی قرون وسطی گرفته تا آثار معاصر، آشنا شد. همینجا بود که برای نخستین بار بهطور جدی با دنیای لِید آشنا شد و در دوران دانشجویی تصمیم گرفت لِیدهای قرن نوزدهم را هستهٔ اصلی فعالیت حرفهای خودش قرار دهد. در سال ۱۹۵۰ نخستین اجرای حرفهایاش را در کنسرتی در قلعهٔ گرونِوالد انجام داد و بخش باریتون اثر سرناد جنگلی (Woodland Serenade) اثر پاول هوفر را خواند. در آن دوره که سعی میکرد تا جای ممکن تجربه کسب کند، مقدار زیادی موسیقی عامهپسند هم اجرا میکرد و حتی بعضیها تشویقش میکردند که بهجای خوانندهٔ کلاسیک، خوانندهٔ موسیقی پاپ شود. با این حال، دلش همچنان بیشتر با لِید و تا حدی هم با اپرا بود. البته علاقهاش به موسیقی عامهپسند را هم هیچوقت کنار نگذاشت و در طول دوران حرفهایاش بهاندازهای از آن اجرا و ضبط کرد. او همیشه تأکید داشت که یک خواننده لازم نیست حتماً فقط «کلاسیک» یا فقط «عامهپسند» باشد. اوایل سال ۱۹۵۲، پری از کنسرواتوار اخراج شد، چون مخفیانه به ادامهٔ درسهایش نزد گوتشالک ادامه داده بود و روش آموزش آواز او را به روش استادان کنسرواتوار ترجیح میداد. اما تا آن زمان آنقدر تجربه و سابقهٔ اجرایی پیدا کرده بود که این اتفاق تأثیر چندانی بر مسیر حرفهایاش نگذاشت. کمی بعد، در مسابقهٔ «مسترزینگر» که توسط سازمان جوانان ارتش آمریکا در آلمان برگزار میشد، از میان حدود ۳۰۰۰ خوانندهای که در آزمون شرکت کرده بودند، جایزهٔ اول را به دست آورد. این موفقیت شهرتش را بیشتر کرد و پیشنهادهای کاری آنقدر زیاد شدند که برخلاف بیشتر دانشجوها، پری مجبور بود تعداد زیادی از پیشنهادها را رد کند. یکی از پیشنهادهایی که پذیرفت، همکاری با تئاتر دولتی هِسِن در ویسبادن بود. او نخستین حضور صحنهای خود را در آنجا در نقش موروچیو در اپرای Tiefland اثر اویگن دالبرت انجام داد. اواخر سال ۱۹۵۲، بهعنوان بخشی از جایزهٔ مسابقهٔ مسترزینگر، به مدت چهار هفته به آمریکا رفت. در این سفر نخستین حضور تلویزیونیاش را در برنامهٔ معروف The Ed Sullivan Show تجربه کرد و در چند کنسرت هم آواز خواند. ژانویهٔ ۱۹۵۳ که به آلمان برگشت، در استودیوهای الکتروولا (Electrola) آزمون داد و برای چند ضبط با او قرارداد بسته شد. در سال ۱۹۵۴ نخستین ضبطش برای EMI را در اپرت بارون کولی (The Gypsy Baron) انجام داد. همان سال هم نخستین نقش اصلیاش را در اپرای هامبورگ خواند: دون کارلو در لا فورزا دل دِستینو (La Forza del Destino) اثر وردی. در سال ۱۹۶۰ با نقش وُلفرام در تانهویزر (Tannhäuser) نخستین حضورش را در متروپولیتن اپرای نیویورک تجربه کرد. در سال ۱۹۶۲ برای نخستین بار در جشنوارهٔ سالزبورگ روی صحنه رفت و نقش گولیلمو در کوزی فان توته (Così fan tutte) را خواند. همان سال ضبط Dichterliebe اثر شومان را برای الکتروولا انجام داد. در سال ۱۹۶۳ با نقش فیگارو در آرایشگر سویل اثر روسینی نخستین حضورش را در اپرای سانفرانسیسکو داشت. سال ۱۹۶۴ برای اولین بار نقش پاپاژنو را خواند؛ نقشی که بعدها به محبوبترین نقش اپرایی او تبدیل شد. در سال ۱۹۶۵ هم با اجرای نقش وُلفرام، نخستین حضورش در بایرویت را تجربه کرد. پری در سال ۱۹۵۹ برای اولین بار با فریتس ووندرلیش آشنا شد و این دو خیلی زود به دوستانی صمیمی و در عین حال همکارانی حرفهای تبدیل شدند. پری در زندگینامهٔ خود با عنوان Premierefieber یا تبِ شبِ اول، در فصلی به نام «آمیکو فریتس» (Amico Fritz) از اندوه عمیقی که پس از مرگ نابهنگام ووندرلیش احساس کرده بود، نوشته است. پری و ووندرلیش یک آلبوم موسیقی کریسمس هم ضبط کرده بودند که حدود یک ماه بعد از مرگ ووندرلیش منتشر شد. پری برای جلد صفحه متنی در یادبود دوستش نوشت و آن را با این جملهها به پایان رساند: «قرار بود دنیا را تسخیر کنیم. قرار بود کاستور و پولاکسِ آواز باشیم. اما سرنوشت چیز دیگری خواست. حالا من باید بهعنوان آن دوقلوی تنها و رهاشده باقی بمانم. برای از دست دادن دوستی و برادرِ خوانندهام سوگوارم؛ کسی که هیچکس نمیتواند جای او را بگیرد.» خوشبختانه پری و ووندرلیش چندین ضبط و برنامهٔ رادیویی مشترک هم از خودشان به جا گذاشتند که بسیاری از آنها بعدها روی CD منتشر شدند. در سال ۱۹۶۷ پری نخستین برنامهٔ تلویزیونی خودش را با عنوان Schaut Her, Ich's Bin ساخت؛ برنامهای که خیلی زود بهشدت محبوب شد. در سال ۱۹۷۰ یک مجموعهٔ هشت صفحهای از ترانههای فولکلور برای فیلیپس ضبط کرد. سال ۱۹۷۱ هم با نقش فیگارو در آرایشگر سویل، سرانجام پس از مدتی طولانی نخستین حضورش را در اپرای لیریک شیکاگو تجربه کرد. دو سال بعد، در ۱۹۷۳، باز هم با همان نقش فیگارو، اما این بار در کاونت گاردن لندن، نخستین حضورش را انجام داد؛ حضوری که نسبت به آغاز فعالیت حرفهایاش بسیار دیر اتفاق افتاده بود. در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ همچنان به ضبط آثار و اجرای رسیتال ادامه داد و نقشهای تازهای هم به رپرتوارش اضافه کرد؛ از جمله بکمسر در خوانندگان استاد نورنبرگ. در سال ۱۹۷۶، شرکت فونُگرام پروژهٔ قدیمی و بلندپروازانهٔ پری را منتشر کرد: مجموعهای با عنوان The Prey Lied Edition که شامل ۴۵۰ ترانهٔ آلمانی بود؛ از آثار مینِزینگرهای قرون وسطی گرفته تا موسیقی مدرن. همان سال، پری جشنوارهٔ شوبِرتیاده را در هوهِنِمس تأسیس کرد و تا سال ۱۹۸۱ مدیریت آن را بر عهده داشت. در آن سال، بر سر برخی اهداف هنری جشنواره با مدیران آن اختلاف پیدا کرد؛ بهخصوص دربارهٔ اصرارش برای اینکه تمام ترانههای شوبرت به ترتیب دقیق زمانی ارائه شوند. پری در سال ۱۹۸۸ در سالزبورگ نخستین تجربهٔ کارگردانی اپرا را به دست آورد و عروسی فیگارو (Le Nozze di Figaro) را روی صحنه برد. او در سال ۱۹۹۳ بهطور ناگهانی بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. پری و همسرش، باربل، سه فرزند داشتند که یکی از آنها، فلوریان پری، خودش خواننده شد و رنگ صدایش تا حدی همان غنای صدای پدرش را داشت. پری ضبطهای زیادی از خود به جا گذاشت، اما متأسفانه مجموعهٔ Prey Lied Edition در حال حاضر روی CD در دسترس نیست. با این حال، EMI تعدادی از بهترین ضبطهای او از آثار شوبرت و برامس را در مجموعهٔ CDZC 68432 منتشر کرده است. او همچنین برای مجموعهٔ Intercord Klassische Diskothek مجموعهٔ بسیار خوبی از لِیدهای کارل لووه ضبط کرد؛ آهنگسازی که تا حد زیادی زیر سایهٔ شوبرت، شومان، وُلف و برامس قرار گرفته بود، اما پری معتقد بود آثارش بهشدت کمتر از حد شایستگیشان مورد توجه قرار گرفتهاند. در سال ۱۹۸۸، EMI مجموعهای از آریاهای اپرایی پری را هم با شمارهٔ 545-CDM منتشر کرد که بیشترشان به زبان آلمانی ضبط شده بودند. اجرای او از «ترانهٔ تورِآدور» بیشتر حالوهوای یک آدم مهربان و صمیمی و حتی کمی عمووار دارد تا یک تورِآدور پرزرقوبرق و مغرور؛ اما بقیهٔ قطعات، چه از رپرتوار اصلی او مثل فلوت سحرآمیز و عروسی فیگارو و چه از آثاری که معمولاً با کارنامهٔ او ارتباط داده نمیشوند، مثل فاوست و پیکداما، اجراهایی بسیار خوب و ارزشمند هستند.