
Composer
.(1659 - 1695)
سبک آهنگسازی هنری پرسل را میتوان به بهترین شکل با جملهٔ مشهور دبلیو. اس. گیلبرت در اپرت اچ.ام.اس. پینافور (H.M.S. Pinafore) خلاصه کرد: «اما با وجود تمام وسوسههایی که او را به پیوستن به ملتهای دیگر فرامیخوانند، همچنان یک انگلیسی باقی میماند.» موسیقی پرسل آمیزهای از سبک درباری فرانسوی و تازهترین نوآوریهای موسیقی ایتالیایی است؛ بااینحال، ریشههای آن عمیقاً در سنتهای موسیقایی انگلستان، با پیشینهای که به سدهٔ شانزدهم بازمیگردد، استوار است. پرسل در سال ۱۶۵۹ در لندن متولد شد و در میان آهنگسازان همنسل خود، از نظر توانایی و خلاقیت در آهنگسازی جایگاهی برجسته داشت. او یکی از بزرگترین آهنگسازانی بود که آثار خود را بر پایهٔ زبان انگلیسی تصنیف کردند و در گونههای موسیقایی گوناگون، از موسیقی کلیسایی و درباری گرفته تا موسیقی تئاتر، موسیقی مجلسی و حتی موسیقی محافل و میخانهها، مهارت داشت. تسلط او بر بهکارگیری گروههای اجرایی بزرگ در آثار تشریفاتی، از جمله اود درود بر تو، ای سیسیلیای درخشان (Hail, bright Cecilia) که در سال ۱۶۹۲ تصنیف شد، زمینهساز شکلگیری سبک کرال انگلیسی هندل شد. پرسل به شیوهٔ ایتالیاییِ «باس مبنا» (Ground Bass) علاقهٔ فراوانی داشت؛ الگویی کوتاه و تکرارشونده در خط باس که بر پایهٔ آن، بخشهای دیگر موسیقی شکل میگیرند. او بسیاری از برجستهترین ترانهها و قطعات سازی خود را با بهرهگیری از همین تکنیک تصنیف کرد. امروزه مشهورترین اثر پرسل، اپرای کوتاه دیدو و آینیاس (Dido and Aeneas) است که حدود سال ۱۶۸۲ تصنیف شده است. این اثر، با بهرهگیری از عناصر ماسک درباری انگلیسی، موسیقی نمایشی ژان-باتیست لولی برای لویی چهاردهم و اپرای عمومی ایتالیا، به اوج دراماتیک خود میرسد. نقطهٔ اوج اثر، آریای دیدو با عنوان «هنگامی که در خاک آرمیدهام» (When I am laid in earth) است که بر پایهٔ الگوی تکرارشوندهٔ باس ساخته شده و یکی از تأثیرگذارترین مرثیهها در تاریخ اپرا به شمار میرود. موسیقی فاخر و ظریف پرسل که برای مراسم تدفین ملکه مری در سال ۱۶۹۵ تصنیف شده بود، تنها هشت ماه بعد، بار دیگر در مراسم خاکسپاری خود آهنگساز مورد استفاده قرار گرفت.