هانس فونک در مقام رهبر ارکستر سمفونیک، کارنامهای برجسته از خود بر جای گذاشت. گستردگی رپرتوار او و درک عمیقش از ویژگیهای سبکی دورههای مختلف موسیقی، از شاخصههای اصلی رهبریاش بود. پدر هانس نوازندهٔ ویولن در ارکستر مشهور کُنسرتخِباو آمستردام بود و همین موضوع باعث شد او از کودکی در محیطی سرشار از موسیقی رشد کند. فونک پیانو را بهعنوان ساز اصلی خود برگزید و در کنسرواتوار آمستردام به تحصیل تخصصی آن پرداخت. او در سال ۱۹۶۴ با درجهٔ ممتاز فارغالتحصیل شد. پس از آن، در دانشگاه آمستردام به تحصیل حقوق پرداخت و همزمان، رهبری ارکستر را نزد فرانکو فرارا و هرمان شرشن آموخت. فونک چند سال بعد را در مسیری گذراند که معمولاً بخشی از دورهٔ کارآموزی حرفهای رهبران ارکستر است؛ از جمله رهبری مهمان و همکاری با گروههای کوچکتر. نخستین انتصاب مهم او در مقام رهبر اصلی ارکستر سمفونیک، در ارکستر رزیدنتی لاهه بود؛ سمتی که از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۱ بر عهده داشت. او در دههٔ ۱۹۸۰ این ارکستر را در تور گستردهای به ایالات متحده همراهی کرد؛ سفری که نخستین حضور او در آن کشور را رقم زد. فونک در سال ۱۹۸۵ بهعنوان رهبر اصلی اشتاتسکاپلهٔ درسدن، یعنی ارکستر دولتی درسدن، منصوب شد. این ارکستر از قدیمیترین ارکسترهای سمفونیک جهان و یکی از معتبرترین انتصابهای رهبری در اروپا به شمار میرود؛ سمتی که پیشتر چهرههایی برجسته همچون هاینریش شوتس، ریشارد واگنر، کارل بوم، رودلف کِمپه و فریتس بوش در اختیار داشتند. فونک در همان دوران، مدیریت اپرای دولتی درسدن را نیز بر عهده گرفت. از زمان کارل بوم، برای نخستین بار بود که این دو سمت تاریخی بهطور همزمان در اختیار یک موسیقیدان قرار میگرفت. فونک در سال ۱۹۸۵ اپرای جدید زِمپِر در درسدن را با اجرایی تاریخی افتتاح کرد و اپرای شوالیهٔ گل سرخ، اثر ریشارد اشتراوس، را رهبری کرد. ضبط زندهٔ این اجرا تحسین گستردهای برانگیخت و بسیاری از منتقدان آن را همتراز یا حتی برتر از ضبط کلاسیک شرکت EMI به رهبری هربرت فون کارایان و با حضور الیزابت شوارتسکف و گروهی از خوانندگان برجسته ارزیابی کردند. در آن زمان، درسدن بخشی از جمهوری دموکراتیک آلمان، یا همان آلمان شرقی، بود. فونک دربارهٔ جنبههای ناخوشایند فعالیت در دوران حکومت کمونیستی سخن گفته است؛ از جمله تغییراتی در برنامههای اجرایی که رهبران سیاسی و حزبی تحمیل میکردند و دستمزد ناچیزی که به نوازندگان پرداخت میشد. او همچنین شاهد رویدادی تاریخی دیگر بود. هنگامی که فونک همراه با اشتاتسکاپله در آلمان غربی در حال برگزاری تور بود، خبر فروپاشی دیوار برلین و برچیدهشدن مرز مستحکم میان دو آلمان به جمعیت مشتاق و نوازندگان رسید. این خبر شور و انرژی تازهای به ادامهٔ تور بخشید؛ زیرا ارکستر آلمان شرقی که به دیدار هموطنان خود آمده بود، اکنون نمادی از اتحاد ملی قریبالوقوع به شمار میرفت. فونک از سال ۱۹۹۰ تا پایان فصل ۱۹۹۶–۱۹۹۷، رهبر اصلی ارکستر سمفونیک رادیو کلن بود. در سال ۱۹۹۶ نیز مسئولیت مدیر موسیقی ارکستر سمفونیک سنت لوئیس را پذیرفت؛ ارکستری که دومین ارکستر قدیمی ایالات متحده و از بهترین ارکسترهای این کشور به شمار میرود. اجراهای فونک با ارکستر سنت لوئیس به تسلط او بر طیف گستردهای از سبکهای موسیقایی و رنگآمیزی غنی ارکسترال شهرت داشتند. او این ارکستر را در تورهایی به اروپا و تالار کارنگی نیویورک رهبری کرد و همچنین بهعنوان رهبر مهمان با بسیاری از ارکسترهای بزرگ جهان همکاری داشت.