هانس زوتین مدتها پیش از رسیدن به سیسالگی، در چندین صحنهٔ معتبر اروپا تأثیری قدرتمند و ماندگار بر جای گذاشت. صدای او هم از درخشندگی و نفوذی چشمگیر برخوردار بود و هم لطافت و مخملگونگی خاصی در طنین آن شنیده میشد. تسلطش بر گسترهٔ صوتی بالا، او را به سوی ایفای نقش ووتان در چرخهٔ اپرایی «حلقهٔ نیبلونگ» اثر واگنر سوق داد. او در این نقش، تعادلی تقریباً آرمانی میان قدرت بیان نمایشی و جریانی پیوسته و ممتد از صدایی زیبا برقرار میکرد. تنها کاستیهایی در تفسیر و پرداخت هنری نقش مانع از آن شد که اجرایش به نمونهای بینقص و نهایی تبدیل شود. در گذر سالها، تا حدی از حجم و قدرت صدای او کاسته شد، اما صدایش بیشتر ویژگیهای خوشآهنگ و دلنشین خود را حفظ کرد. زوتین پس از تحصیل در مدرسهٔ عالی موسیقی دورتموند، در سال ۱۹۶۲ نخستین حضور صحنهای خود را در شهر اِسِن، در نقش کمیسر پلیس در اپرای «شوالیهٔ گل سرخ» (Der Rosenkavalier)، تجربه کرد. دو سال بعد، به اپرای دولتی هامبورگ پیوست؛ جایی که افزون بر اجرای نقشهای هرچه مهمتر در رپرتوار متداول اپرا، در نخستین اجراهای اپراهایی از کریستوف پندرتسکی، بوریس بلاخر و گوتفرید فون آینم نیز شرکت کرد. در سال ۱۹۷۰، در جشنوارهٔ گلیندبورن ظاهر شد و با ایفای نقش ساراسترو در اپرای «نیلبک سحرآمیز» اجرایی چشمگیر ارائه داد. یک سال بعد، برای نخستین بار در جشنوارهٔ بایرویت، در نقش لاندگراف در اپرای «تانهاوزر» حضور یافت. در آمریکا، شیکاگو پیش از اپرای متروپولیتن نیویورک میزبان او شد. زوتین در سال ۱۹۷۱، با نخستین حضور موفق خود در اپرای لیرک شیکاگو، در نقش تفتیشگر اعظم در اپرای «دون کارلو» اثر وردی، در برابر صدای پرحجم فیلیپو، با صدای پرطنین و مقتدر خود ایستادگی کرد. او همچنین در نقش فافنر در اپرای «طلای راین» (Das Rheingold)، در برابر فاسولتِ نرمصداترِ بنگت روندگرن، چهرهای تهدیدآمیز و هراسانگیز آفرید. حتی آلبریشِ نیرومندِ گوستاو نایدلینگر نیز در اجرای اپرای لیرک نتوانست از نظر حجم صدا بر زوتین غلبه کند. زوتین در سال ۱۹۷۲ با ایفای نقش ساراسترو، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن تجربه کرد؛ نقشی که آغازگر مجموعهای از نقشهای متعدد او برای مخاطبان نیویورکی بود. پس از آن، نخستین اجراهایش در دیگر مراکز مهم اپرایی نیز از راه رسید: اپرای دولتی وین در سال ۱۹۷۳، کاونت گاردن در سال ۱۹۷۴ و لا اسکالا در سال ۱۹۷۶. زوتین افزون بر حضور در صحنهٔ اپرا، در اجراهای آثار اوراتوریو نیز شنیده میشد؛ بهویژه کانتاتهای باخ، «فصول» هایدن ــ که ضبطی شایسته از آن با رهبری آنتال دوراتی انجام شده است ــ «میسا سولمنیس» و سمفونی شمارهٔ ۹ بتهوون و سمفونی شمارهٔ ۸ مالر. ضبطهای «تانهاوزر» و «لوهنگرین» او را در اوج تواناییهایش نشان میدهند. در ضبط زندهٔ اپرای «پارسیفال» از بایرویت نیز میتوان گورنمانتسِ روان و خوشبیان او را در کنار پارسیفالِ ناپایدار و صدای خشن و زمخت پیتر هوفمان شنید.