
Bass-Baritone
.(1909 - 2003)
هانس هوتِر یکی از بزرگترین خوانندگان-بازیگران قرن بیستم بود. در واقع، او را نهتنها از نظر تواناییهای نمایشی، بلکه از حیث استعداد و قابلیتهای آوازی نیز اغلب با فئودور شالیاپین، خوانندهٔ باس-باریتون روس، مقایسه میکردند. هوتِر نیز همچون این خوانندهٔ روس، قامتی بلند داشت و میتوانست از هیبت و اقتدار اندام شش فوت و چهار اینچی خود (حدود ۱۹۳ سانتیمتر) در ایفای نقشهای واگنری بهره ببرد؛ نقشهایی که بهتدریج در آنها تخصص یافت. پس از بازنشستگی فریدریش شور در سال ۱۹۴۳، هوتِر بهعنوان برجستهترین اجراگر نقش ووتان در تترالوژی «حلقهٔ نیبلونگ» واگنر شناخته شد. هوتِر در ابتدا در رشتهٔ نوازندگی ارگ و رهبری گروه کر آموزش دید، اما استعداد آوازیاش او را به سوی حرفهٔ خوانندگی سوق داد. او در بیستسالگی، در تئاتری کوچک در شهر اوپاوا، با ایفای نقش سخنگو در اپرای «نیلبک سحرآمیز» موتسارت، نخستین اجرای خود را تجربه کرد. پس از عقد قراردادهایی با اپراهای پراگ، برسلاو و هامبورگ، در سال ۱۹۳۸ به مونیخ دعوت شد و در بخش عمدهای از دوران حرفهای بعدی خود با آن مجموعه همکاری داشت. در مونیخ، از نزدیک با ریشارد اشتراوس، آهنگساز، آشنا شد. اشتراوس که عمیقاً تحت تأثیر آواز و بازیگری هوتِر قرار گرفته بود، سه نقش را بهطور ویژه برای او نوشت. نخستین آنها نقش فرمانده در اپرای «روز آزادی» (Friedenstag) بود که نخستین اجرای آن در سال ۱۹۳۸ در مونیخ برگزار شد. پس از آن، اشتراوس نقش ژوپیتر را در اپرای «عشق دانائه» (Die Liebe der Danae) برای هوتِر نوشت. هوتِر در سال ۱۹۴۴، درست پیش از تعطیلی تمام تالارهای نمایش، در تمرین نهاییِ تولیدی که اجرای آن در سالزبورگ بارها به تعویق افتاده بود، آواز خواند. او در اپرای «کاپریچیو»، آخرین اپرای اشتراوس، نیز در نخستین اجرای آن در سال ۱۹۴۲، نقش اولیویه را بر عهده داشت. با پایان جنگ جهانی دوم، فعالیت حرفهای هوتِر به خارج از آلمان گسترش یافت. نخستین مقصد او لندن بود؛ جایی که در سال ۱۹۴۷، از جمله در نقش ووتان، در اجراهایی به زبان انگلیسی ظاهر شد. او تا پایان دوران حرفهای طولانی خود، هنرمندی بسیار مورد احترام در انگلستان باقی ماند. در سال ۱۹۵۰، با ایفای نقش اصلی در اپرای «هلندی پرنده» واگنر، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن نیویورک تجربه کرد؛ اجرایی که تأثیری چشمگیر بر جای گذاشت. صدای بسیار نیرومند و چهرهٔ عبوس و هراسانگیز او منتقدان و تماشاگران را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد و بار دیگر مقایسههایی با شالیاپین را برانگیخت. بااینحال، پس از تنها چند فصل، فعالیت او در متروپولیتن متوقف شد؛ زیرا رودلف بینگ، مدیرکل اپرا، میخواست او را به سوی ایفای نقشهای فرعی سوق دهد. در مقابل، دیگر مراکز اپرایی جهان مشتاق بودند اجرای نقشهای بزرگ واگنر و اشتراوس را از او بشنوند؛ نقشهایی که در آنها بیهمتا بود. او همچنین در سانفرانسیسکو و شیکاگو مهمانی محبوب و خوشامدگوییشده به شمار میرفت. وین یکی از چندین شهر اروپایی بود که از حضورهای هنری او بهره برد؛ حضوری که امکان شنیدن نقشهایی را فراهم میکرد که هوتِر بهندرت در ایالات متحده اجرا میکرد. از میان این نقشها، دون باسیلیو در اپرای «آرایشگر شهر سویل» و شاه فیلیپ در «دون کارلوس» وردی، دو تفسیر بهویژه بهیادماندنی بودند. در سراسر دههٔ ۱۹۵۰ و تا آخرین حضورهای عمومیاش در سال ۱۹۷۲، صدای هوتِر بهتدریج در اوج حجم و قدرت، بیشتر دچار ناپایداری میشد. تب یونجهٔ شدید نیز در اجراهای تابستانی، از جمله حضورهایش در جشنوارهٔ بایرویت، برایش دردسرساز بود. بااینهمه، حتی با وجود افول تواناییهای آوازی، اجراهایش همچنان خیرهکننده و تأثیرگذار باقی ماندند. گئورگ سولتی نیز با وجود آنکه هوتِر دیگر از دوران اوج خود فاصلهٔ زیادی گرفته بود، او را برای ضبط مجموعهٔ «حلقهٔ نیبلونگ» انتخاب کرد. هوتِر اگرچه بیشتر بهعنوان چهرهای برجسته در دنیای اپرا شناخته میشد، در اجرای لِیدهای آلمانی (ترانههای هنری) نیز هنرمندی درخشان بود؛ در واقع، او اجرای این آثار را حتی بیش از اپرا دوست داشت. طی سه دهه، ضبطهای متعددی از این رپرتوار به جا گذاشت. نبوغ تفسیری او و تواناییاش در مهار و تعدیل صدای عظیمش، برای اجرای این نوع موسیقی بسیار مناسب بود. انتشار دوبارهٔ بهترین ضبطهای ترانههایش روی لوح فشرده، نسل تازهای از علاقهمندان را شیفتهٔ هنر او کرده است.