
Orchestra
.(1858)
ارکستر هاله، یکی از قدیمیترین ارکسترهای بریتانیا که در منچستر مستقر است، در دوران رهبری رهبران مختلف از جایگاهی ممتاز برخوردار بوده است؛ بهویژه در دورهٔ سر جان باربیرولی که این ارکستر تحت هدایت او به گروهی با شهرتی بینالمللی تبدیل شد. این ارکستر در سال ۱۸۵۷ به ابتکار چارلز هاله و با هدف فعالیتی موقت تأسیس شد، اما سال بعد فعالیت دائمی خود را آغاز کرد و کنسرتهایش را در تالار فری ترید برگزار کرد. در دوران هانس ریشتر، که از سال ۱۸۹۹ تا ۱۹۱۱ رهبر ارکستر بود، هاله نخستین اجراهای دو اثر الگار، یعنی «در جنوب» (۱۹۰۴) و سمفونی شمارهٔ ۱ (۱۹۰۸) را برگزار کرد. پس از جنگ جهانی اول، ارکستر دوران طلایی دیگری را تحت رهبری همیلتون هارتی تجربه کرد؛ او از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۳ رهبر اصلی ارکستر بود و به ارتقای کیفیت نوازندگی هاله تا سطحی همتراز با فیلارمونیک برلین افتخار میکرد. این ارکستر افزون بر اجرای نخستین بریتانیایی سمفونی نهم مالر (۱۹۳۰) و سمفونی اول شوستاکوویچ (۱۹۳۲)، نخستین اجرای جهانی اثر «ریو گرانده» (۱۹۲۹) از لمبرت را نیز برگزار کرد؛ اثری که بخش پیانوی تکنوازی و بسیار دشوار آن را خود هارتی اجرا کرد. در طول جنگ جهانی دوم، ارکستر بسیاری از نوازندگانش را از دست داد، اما با آغاز رهبری باربیرولی (رهبر اصلی از ۱۹۴۳ تا ۱۹۷۰) بار دیگر به ثبات رسید. باربیرولی در دورانی که آثار الگار و مالر چندان مورد توجه نبودند، شیوهای اجرایی با بیانی عمیق و پرشور برای اجرای آثار این دو آهنگساز پرورش داد. ارکستر هاله با رهبری او همچنین نخستین اجرای «سینفونیا آنتارتیکا» (۱۹۵۳) و سمفونی شمارهٔ ۸ (۱۹۵۶) اثر رالف وان ویلیامز را برگزار کرد. این ارکستر در سال ۱۹۹۶ صاحب تالار کنسرتی مدرن و مجهز به نام بریجواتر شد. از سال ۲۰۰۰، مارک الدر، رهبر اصلی ارکستر، تا حد زیادی مسیر میراث ماندگار باربیرولی را ادامه داده و بر آن بنا نهاده است.