
Guitar
.(1955)
اگرچه اغلب نام این دو نوازنده در کنار یکدیگر برده میشود، خلقوخو، سبک و حتی جزئیات زندگی حرفهای گوران سولشر، گیتاریست کلاسیک سوئدی، و کازوهیتو یاماشیتا، نوازندهٔ نامدار و جنجالی گیتار کلاسیک ژاپنی، تقریباً به اندازهای با یکدیگر تفاوت دارند که بتوان تصور کرد. یاماشیتا در حالی که هنوز نوجوان بود، ناگهان به کانون توجهات راه یافت؛ در مقابل، سولشر تحصیلات خود را در کنسرواتوار تا اواسط دههٔ بیست زندگیاش ادامه داد و برای ساختن حرفهای بینالمللی و تثبیت جایگاه خود در این عرصه شتابی به خرج نداد. یاماشیتا هر شب مهارت تکنیکی شگفتانگیزش را به نمایش میگذارد و گاه به همین دلیل مورد انتقاد قرار میگیرد؛ اما سولشر بهمراتب خویشتندارتر است و تنها زمانی اجازه میدهد تواناییهای تکنیکیاش بر اجرا غلبه کنند که موسیقی چنین اقتضایی داشته باشد. او آثاری شناختهشده، همچون قطعات باخ برای لوت، را با لحنی گرم و صدایی پُرطنین اجرا میکند؛ رویکردی که در تقابل با تنظیمهای پرزرقوبرق یاماشیتا قرار دارد. بنابراین جای شگفتی نیست که گیتاریستها و دوستداران گیتار کلاسیک در سراسر جهان، وقتی پای استعدادهای نسل بعد به میان میآید، معمولاً به یکی از دو سوی جبههٔ یاماشیتا ـ سولشر گرایش دارند؛ زیرا رویکرد این دو چنان تفاوت بنیادینی با یکدیگر دارد که بیشتر شنوندگان نمیتوانند هر دو را به یک اندازه دوست بدارند. گوران سولشر در سال ۱۹۵۵ در شهر وِکخو به دنیا آمد و در دوران نوجوانی، نوازندگی گیتار را در مدرسهٔ موسیقی شهرداری کالمار فراگرفت. او سپس در کنسرواتوارهای مالمو و کپنهاگ به تحصیل پرداخت و در تمام این مدت از آموزشهای گیتاریست، پر اولوف جانسون، بهره برد. سولشر در سال ۱۹۷۸ برندهٔ مسابقهٔ بینالمللی گیتار در پاریس شد و در طول دههٔ ۱۹۸۰ جایگاه خود را در عرصهٔ بینالمللی رسیتال تثبیت کرد. در سال ۱۹۹۱، او از شرکتکنندگان برجستهٔ جشنوارهٔ بینالمللی پرآوازهای بود که به افتخار آهنگساز، خواکین رودریگو، برگزار شد؛ آهنگسازی که آثارش بسیاری از قطعات گیتار کلاسیکِ امروزی را دربرمیگیرد. اندکی پس از آن، سولشر به عضویت هیئت علمی کنسرواتوار مالمو درآمد. او در سراسر دوران حرفهای خود بهعنوان نوازندهٔ موسیقی مجلسی نیز فعال بوده است. از همکاریهای شناختهشدهتر او میتوان به آلبومی از آثار پاگانینی برای ویولن و گیتار اشاره کرد که با همراهی گیل شاهام ضبط شده است.