
Baritone
.(1918 - 2004)
ژرار سوزِه، که نام خانوادگی اصلیاش تیزِران بود، در دوران تحصیل دانشگاهی فلسفه خواند، هرچند خانوادهاش خانوادهای موسیقایی بودند (خواهرش، ژنویو تورن، سوپرانو بود). او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ در کنسرواتوار پاریس تحصیل کرد و در آنجا نزد وانی مارکو و کلر کروزیا آواز آموخت؛ اما بیش از همه در کلاسهای پیشرفتهٔ پییر برناک، برجستهترین اجراکنندهٔ رسیتال ترانهٔ هنری فرانسه در آن دوره و همراه دیرین پولنک، شرکت کرد. او همچنین پیش و پس از جنگ جهانی دوم نزد لوت لمن آموزش دید. سوزه نخستین ضبط خود را در همان سالی انجام داد که فعالیت حرفهایاش را آغاز کرد: ۱۹۴۴. پس از نخستین اجرای رسمی خود در پاریس در سال ۱۹۴۵، در مراسم بزرگداشت صدمین سال تولد فوره در لندن شرکت کرد. او که در آن زمان ۲۷ سال داشت، نخستین خوانندهٔ نسل خود پس از جنگ جهانی دوم بود که رسیتالهای ترانهٔ هنری را در سطح بینالمللی برگزار کرد؛ چندین سال پیش از همکار جوانترش، دیتریش فیشر-دیسکائو (متولد ۱۹۲۵). این باریتون فرانسوی در سال ۱۹۵۰ نخستین اجرای خود در ایالات متحده را در تالار تاون هال نیویورک برگزار کرد، اما تا سال ۱۹۵۷ و حضور در جشنوارهٔ اکسآنپرووانس به اجرای اپرا نپرداخت؛ جایی که در «ازدواج پنهانی» اثر چیماروزا و «دیدو و آئنیاس» اثر پرسل آواز خواند. در سال ۱۹۶۰، لئوپولد استوکوفسکی از او دعوت کرد تا نقش اصلی اپرای «اورفئو» اثر مونتهوردی را با اپرای مرکز شهر نیویورک (که بعدها اپرای ایالت نیویورک نام گرفت) اجرا کند. در سال ۱۹۶۲، نخستین بار در نقش گولود در اپرای «پلئاس و ملیزاند» در رم، به رهبری ارنست آنسرمه، ظاهر شد و سپس همین نقش را در اجرایی با اپرای پاریس تکرار کرد که به مناسبت صدمین سال تولد دبوسی برگزار شده بود. سرانجام در سال ۱۹۶۵ در اپرای متروپولیتن نیویورک، در نقش کنت آلمaviva در «عروسی فیگارو» روی صحنه رفت. در همان سال، اجرای او در جشنوارهٔ گلیندبورن نیز رقم خورد، هرچند بیماری او را به یک اجرا محدود کرد. او همچنین نخستین حضورهایش را در اپرای دولتی وین و اپرای مونیخ تجربه کرد. از دیگر نقشهایش میتوان به اورفئو در اپرای گلوک، مفیستوفلس در «نفرین فاوست» اثر برلیوز، پوللوکس در «کاستور و پوللوکس» اثر رامو، گاریدو در «لا ناوارز» و لسکو در «مانون» اثر ماسنه و حتی ولفرام در «تانهاوزر» واگنر اشاره کرد. با این همه، رسیتالها و کنسرتهای ارکسترال همچنان محور اصلی دوران حرفهای طولانی و پرافتخار سوزه باقی ماندند؛ دورانی که شامل اجرای رسیتالهای سالانه در جشنوارهٔ زالتسبورگ از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳ نیز میشد. او به ۱۵ زبان تسلط داشت و پیش از رواج اجرای موسیقی با سازهای تاریخی، آثار موسیقی باروک را به مخاطبان معرفی کرد؛ بهویژه آثار لولی، رامو، هندل و باخ را. او به زبان آلمانی به همان روانی و با همان تسلط زبانیِ فیشر-دیسکائو، رقیب اصلیاش، آواز میخواند؛ خوانندهای که تأکیدهای فکری و تفسیریاش بر واژهها بهتدریج بیش از حد برجسته و مداخلهگر شده بود. البته صدای سوزه سبکتر و کمحجمتر بود. رپرتوار او ترانههایی به زبانهای روسی، اسپانیایی، ایتالیایی و حتی انگلیسی را نیز در بر میگرفت. با وجود این تنوع، ترانههای فرانسوی تخصص اصلی او بودند؛ آثاری که از گونو، فوره و همعصران قرن نوزدهمی آنها آغاز میشدند و بهویژه آهنگسازان امپرسیونیست، یعنی دوپارک، دبوسی و راول، و نیز پولنکِ شوخطبعتر را شامل میشدند. از سال ۱۹۵۴، زمانی که پولنک همکاری خود را با برناک آغاز کرد و تا پایان عمر ادامه داد، دالتون بالدوین پیانیست همراه سوزه بود، هرچند این همکاری انحصاری نبود. این دو در سراسر جهان مخاطبانی را به سوی خود جذب کردند که پیش از آن تنها با اپراهای ایتالیایی یا آلمانی آشنا بودند. حضور سوزه بر صحنه از جذابیتی آراسته و ظریف برخوردار بود و او با هنری بیتکلف، اما در عین حال سرشار از بیان و احساس، آواز میخواند؛ چنانکه حتی سرفهکنندگان همیشگی سالن را نیز به سکوت وامیداشت. بر اساس دیسکوگرافی جامعی که انتشارات گرینوود در سال ۱۹۹۰ منتشر کرد، سوزه بیش از ۷۵۰ عنوان اثر را با نزدیک به ۵۰ شرکت ضبط منتشر کرده بود که ۵۳۵ شمارهٔ کاتالوگ متفاوت را شامل میشد؛ آثاری از صفحات ۷۸ دور گرفته تا نسخههای بازنشرشده روی CD. او همچنین سه بار جایزهٔ بزرگ صفحهٔ گرامافون فرانسه را دریافت کرد. با این حال، بهجز ضبط اپراها، بهندرت با خوانندگان دیگر همکاری میکرد و تنها دوئتهایی با ژرمن لوبن، الی املینگ و خواهرش ژنویو ضبط کرد. سوزه در سال ۱۹۸۵ به عضویت هیئت علمی موسیقی دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون درآمد؛ اما از سال ۱۹۸۶ در دانشگاه تگزاس در آستین نیز تدریس میکرد. در همین دانشگاه، استیون میمز فیلم مستندی دربارهٔ او با عنوان «سوزه: زندگی در هنر» ساخت. افزون بر این، او با پشتکاری خستگیناپذیر در مدرسهٔ جولیارد نیویورک و نیز در پاریس، هلند، انگلستان و ژاپن کلاسهای پیشرفتهٔ آواز برگزار میکرد؛ جایی که مخاطبان ژاپنی، چه در موسیقی آلمانی و چه در موسیقی فرانسوی، علاقهای ویژه به او داشتند.