گیورگی چیفرا یکی از برجستهترین و صاحبسبکترین پیانیستهای ویرتئوزِ اروپا در دهههای پس از جنگ جهانی دوم بود. او بهویژه بهخاطر قدرت بداههنوازی و اجرای آثار لیست شهرت داشت. او در محلهای فقیرنشین به نام «حیاط فرشتگان» در حومهٔ بوداپست، در خانوادهای از نوازندگان کولی متولد شد. خانوادهاش در فقر شدیدی زندگی میکردند و سرانجام پدر و یکی از خواهرانش بر اثر گرسنگی جان باختند. او با تماشای درسهای پیانوی خواهر بزرگترش، نواختن این ساز را یاد گرفت. در پنجسالگی میتوانست درخواستهای تماشاگران سیرک را بداههنوازی کند. در دهسالگی او را به کنسرواتوار بوداپست فرستادند، اما فقط مدت کوتاهی توانست در آنجا تحصیل کند. در این مدت نزد گیورگی فرنچی پیانو آموخت و آهنگسازی را نزد ارنست فون دونانی فراگرفت. او برای تأمین مخارج زندگیاش در کلوپهای شبانه پیانو مینواخت. بهتدریج فعالیت خود را بهعنوان نوازندهٔ رسیتال در مجارستان، هلند و سوئد گسترش داد. او کمی پیش از آنکه در سال ۱۹۴۱ به خدمت ارتش مجارستان فراخوانده شود، با زولیکا ازدواج کرد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶ به مدت یک سال زندانی شد. پس از آزادی، نزد همسر و پسر خردسالش بازگشت. مادر و خواهرانی که از مرگ جان سالم به در برده بودند نیز به او وابسته بودند. بنابراین هر روز ساعتها تمرین میکرد تا مهارت پیانوی خود را بازیابد و شبها با نواختن موسیقی جاز در بارها و کابارهها و دریافت انعام، هزینههای زندگی را تأمین میکرد. پس از آنکه کمونیستها قدرت را در مجارستان بهطور کامل در اختیار گرفتند، چیفرا بار دیگر به دلایل سیاسی زندانی شد. این بار همسر و پسرش، گیورگی چیفرای جوان، نیز به اسارت گرفته شدند. پسرش در شرایط غیرانسانی زندان تا آستانهٔ مرگ پیش رفت. زندانیکنندگان کمونیست چیفرا او را شکنجه میکردند. چون میدانستند پیانیست است، دستهایش را کتک میزدند و مجبورش میکردند قطعات سنگین سنگ را حمل کند. هنگامی که آزاد شد، رباطهای دستهایش چنان شل شده بودند که دیگر نمیتوانست نیروی بازوهایش را از طریق مچها به انگشتان منتقل کند. بااینحال، پس از شش ماه تمرین و تلاش طاقتفرسا، توانست دوباره به اوج آمادگی نوازندگی خود بازگردد. صفحههای ضبطشدهٔ او با شرکت مجارستانی کوالیتون و شرکت چکسلواکیایی سوپرافون، کمکم در اروپای غربی دستبهدست شدند و شهرتی افسانهای برایش به ارمغان آوردند. چیفرا همراه خانوادهاش در فرانسه اقامت گزید و تابعیت این کشور را پذیرفت. او سه طرح بزرگ را به اجرا درآورد. نخستین طرح، تأسیس مسابقهٔ پیانویی به نام خودش بود. دومین طرح، خرید نمازخانهٔ سلطنتی سن فرامبور در نزدیکی شهر سنلیس بود؛ او این مکان را به زیارتگاهی غیرمذهبی برای معنویت و هنر تبدیل کرد که امروزه با نام «بنیاد چیفرا» شناخته میشود. همچنین ارگ صومعهٔ لا شز-دیو را مرمت کرد و به پیشنهاد پسرش، که رهبر ارکستر شده بود، جشنوارهای تابستانی در آنجا راه انداخت. گیورگیِ جوان در سال ۱۹۸۱، اندکی پس از ضبط نخستین آثار تجاری خود، به شکلی تراژیک در یک حادثه جان باخت. پس از آن، چیفرا دیگر حاضر نشد با ارکستر اجرا کند. او در سال ۱۹۸۶ ضبط آثارش را کنار گذاشت و در سال ۱۹۸۸ از صحنهٔ اجرا کناره گرفت. در همان سال، فرانسه او را بهعنوان سفیر فرهنگی خود در مجارستانی که بهتازگی فضای سیاسی بازتری پیدا کرده بود، منصوب کرد. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ تشخیص داده شد که به سرطان مبتلاست، اما سرانجام بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت. او در گورستان سنلیس، در نزدیکی آرامگاه پسرش، به خاک سپرده شده است و همسرش همچنان مدیریت بنیاد چیفرا را بر عهده دارد.