
Composer
.(1860 - 1911)
در اتریش، برای یک یهودی دستیابی به جایگاه اجتماعی بالا کار آسانی نبود؛ بهویژه اگر از خانوادهای فرودست و از منطقهای دورافتاده در حاشیهٔ امپراتوری برخاسته بود. بااینحال، گوستاو مالر (متولد ۱۸۶۰) در طول عمر کوتاهش، ابتدا بهعنوان یکی از بزرگترین رهبران ارکستر تمام دوران شناخته شد و سپس، سرانجام، جایگاه خود را بهعنوان یکی از اصیلترین، پرشورترین و پیامبرگونهترین آهنگسازان سنت موسیقی کلاسیک تثبیت کرد. مالر با آنکه بهعنوان رهبر ارکستر اپرا موفقیتی چشمگیر داشت، ترجیح داد اندیشهها و احساسات خود را در مجموعهای شگفتانگیز از ترانهها و چرخههای آوازی، و بهویژه در سمفونیهایش بیان کند. از نظر مالر، سمفونی باید «همهچیز را در بر بگیرد»؛ از همین رو، بومهای ارکسترال بلندپروازانهٔ او، که گاه صدای تکخوانان یا گروههای بزرگ کُر را نیز در خود جای میدهند، مرزهای آنچه را پیشتر بیانپذیر در موسیقی تصور میشد، به چالش میکشند. مالر همچنین ظرفیت سمفونی را برای روایتپردازی و حتی انتقال پیامهای فلسفی بهشکلی چشمگیر گسترش داد؛ چنانکه در سمفونی رستاخیز (شمارهٔ ۲)، با مضمون گذار از مرگ به زندگی، و سمفونی ششم، ملقب به «تراژیک»، آشکار است. سمفونی هشتم او که به «سمفونی هزار نفر» شهرت دارد، در نخستین اجرای خود در سال ۱۹۱۰ موفقیتی عظیم به دست آورد و تحسینی را نصیب مالر کرد که مدتها در آرزویش بود. پس از مرگ او در سال بعد، اندکی پیش از آنکه پنجاهویکساله شود، چنین به نظر میرسید که سرانجام جایگاه مالر بهعنوان آهنگساز نیز به رسمیت شناخته شده است؛ اما مخالفتها با موسیقی او در خارج از کشور و سیاستهای یهودستیزانهٔ نازیها در سرزمین مادریاش، روند پذیرش آثارش را بهشدت به عقب راند. تنها در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بود که مخاطبان و منتقدان سراسر جهان بهتدریج مالر را بهعنوان نیرویی حقیقتاً انقلابی در موسیقی بازشناختند.