گیوم دو ماشو خود را مردی با جثه‌ای کوچک توصیف می‌کرد، اما از نظر فکری یکی از برجسته‌ترین چهره‌های قرن چهاردهم بود. او حدود سال ۱۳۰۰ در شهر رنس فرانسه متولد شد و تا ۷۷ سالگی زندگی کرد. ماشو در مقام شاعر و آهنگساز، جایگاه مهمی در موسیقی و ادبیات قرون وسطی داشت؛ آثارش مورد توجه چاسر قرار گرفت و از حمایت دربار و کلیسا نیز برخوردار بود.
او بیش از ۱۰۰ شعر عاشقانهٔ خود را در سه قالب مهم شعری آن دوره، یعنی ویْرله (Virelai)، بالاد (Ballade) و روندو (Rondeau)، به موسیقی تبدیل کرد. ماشو با دقت فراوان بر نسخه‌برداری از مجموعه آثارش نظارت داشت و نسخه‌های خطی نفیس و مصور آثار او با حمایت مالی حامیان ثروتمند تهیه شدند؛ اقدامی که نقش مهمی در حفظ و انتقال میراث هنری او داشت.
ماشو در ترانه‌های تک‌صدایی مانند «Douce Dame Jolie» توانایی ویژه‌ای در خلق ملودی‌های به‌یادماندنی داشت. در موتت‌های او نیز، به‌ویژه «Inviolata Genitrix»، هارمونی‌های غنی، ناهماهنگی‌های چشمگیر و بافت‌های پیچیده به چشم می‌خورد.
اما مهم‌ترین اثر او «Messe de Nostre Dame» (حدود ۱۳۶۰) است؛ اثری که یکی از قله‌های موسیقی قرون وسطی به شمار می‌رود و نخستین نمونهٔ شناخته‌شده از یک اجرای کاملِ مس که تمام بخش‌های آن توسط یک آهنگساز واحد ساخته شده است.
