این خوانندهٔ سوپرانو بلژیکی، بهویژه بهسبب تفسیرهایش از موسیقی دورهٔ باروک شهرت دارد. او آموختن موسیقی را نزد مادرش آغاز کرد؛ مادری که خود خوانندهای حرفهای بود. همزمان، به فراگیری زبان آلمانی نیز پرداخت. پس از کسب جوایز نخست در رشتهٔ آواز از کنسرواتوار مونس و در رشتهٔ آواز هنری (Lied) از کنسرواتوار بروکسل، تصمیم گرفت بهجای آنکه صرفاً به تدریس بپردازد، حرفهٔ خوانندگی را دنبال کند. او در کنسرواتوار بروکسل دیپلمهای آواز کنسرت، آواز اپرا و آواز هنری را دریافت کرد و بهصورت خصوصی نزد آلفرد دِلر (Alfred Deller)، استاد افسانهای آواز، و اریک وِربا (Erik Werba) به فراگیری موسیقی پرداخت. دِ رِیخِره (De Reyghere) در سراسر اروپا و همچنین در کانادا به اجرای برنامه پرداخته و با گروههای سرشناس موسیقی باروک، از جمله «پُتی باند» (Petite Bande)، «شاپل روايال» (Chapelle Royale)، «ارکستر باروک آمستردام» (Amsterdam Baroque Orchestra) و «ریسِرکار کنسورت» (Ricercar Consort) همکاری داشته است. او همچنین در رسیتالهای آواز لید، همراه با گای پِنسون (Guy Penson)، ژان-کلود وان دن آینْدن (Jean-Claude Van den Eynden) و لوک دِووس (Luc Devos) به اجرا پرداخته است. از رهبران برجستهای که دِ رِیخِره با آنها همکاری کرده است، میتوان به گوستاو لئونهارت (Gustav Leonhardt)، زیگسوالد کویکن (Sigiswald Kuijken)، فیلیپ هروهوه (Philippe Herreweghe)، تون کوپمن (Ton Koopman)، پیر بارتولومه (Pierre Bartholomée)، پیر کائو (Pierre Cao)، رابرت کینگ (Robert King) و لاسلو هِلتای (Laszlo Heltay) اشاره کرد. رپرتوار گستردهٔ او موسیقی دورهٔ باروک تا آثار معاصر را دربر میگیرد. در میان آهنگسازان باروک مورد توجه او میتوان از هندل، شارپانتیه، یوهان کونائو، گوتفرید آوگوست هومیلیوس، ژان-فیلیپ رامو، هاینریش شوتس، آندره-ارنست-مودست گرتری، آلساندرو اسکارلاتی و آنتونیو ماریا بونونچینی نام برد؛ با تأکیدی ویژه بر آثار یوهان سباستیان باخ. او همچنین آثاری از آهنگسازان معاصر، از جمله داریوس میو، را در کارنامهٔ اجرایی خود دارد. دِ رِیخِره در کنار فعالیتهای اجرایی، در کنسرواتوار سلطنتی لیژ در بلژیک نیز تدریس میکند.