
Conductor
.(1946 - 2001)
در میان موسیقیدانان پس از جنگ که از آنان بهعنوان چهرههایی چندوجهی و برخوردار از جامعیت فرهنگی یاد شده است، کمتر کسی بهاندازهٔ جوزپه سینوپولی شایستهٔ این توصیف است. او مدرک پزشکی داشت، رسالهای دربارهٔ انسانشناسی جنایی نوشته بود و در زمینهٔ سفالینههای یونان باستان صاحبنظر بود. سینوپولی در سال ۱۹۴۶ در ونیز به دنیا آمد و در کنسرواتوار بندتو مارچلو و دورهٔ تابستانی دارمشتات، نزد اشتوکهاوزن، به تحصیل پرداخت. او در سراسر دههٔ ۱۹۷۰ بهطور پربار آهنگسازی کرد و این فعالیتها سرانجام در اپرای «لو سالومه» به اوج رسید؛ اثری که در سال ۱۹۸۱ در مونیخ به روی صحنه رفت. تا آن زمان، او توجه بیشتری به رهبری ارکستر معطوف کرده بود و با شرکت دویچه گرامافون قرارداد بست. همچنین آثاری را با آهنگسازان همعصر خود، از جمله برونو مادرنا، سیلوانو بوسوتی و جاکومو مانزونی، ضبط کرد. سینوپولی خیلی زود به سراغ رپرتوار رایج موسیقی کلاسیک رفت؛ از جمله چرخهای از سمفونیهای مالر با ارکستر فیلارمونیا لندن ــ که از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴ رهبر اصلی آن بود ــ و اپراهایی از پوچینی، اشتراوس، وردی و واگنر. گوش دقیق و وسواسگونه و رویکرد تحلیلی سختگیرانهٔ او سبب میشد تفسیرهایش سنجیده و اغلب روشنگرانه باشند. این ویژگی را میتوان در ضبطهای او از اپراهای «مانون لسکو» و «ماداما باترفلای» پوچینی بهخوبی شنید؛ آثاری که در آنها شفافیت بافت موسیقی با حسیبودن بیان در هماهنگی کامل قرار دارد. سینوپولی در سال ۱۹۹۲، در کنار فعالیتهای دیگرش در جشنوارهٔ بایرویت و اپرای آلمان برلین، رهبر اصلی اشتاتسکاپلهٔ درسدن شد. او در ۲۰ آوریل ۲۰۰۱، هنگام رهبری اپرای «آیدا»ی وردی در برلین، دچار حملهٔ قلبی شد و روز بعد درگذشت. اندکی پیش از آن، «استابات ماتر» دورژاک را در درسدن اجرا کرده بود؛ اجرایی که بعدها بهعنوان آخرین ضبط او منتشر شد.