
Tenor
.(1921 - 2008)
جوزپه دی استفانو آموزش آواز را همزمان با تحصیل برای ورود به کسوت کشیشی در مدرسهٔ علوم دینی یسوعیان در میلان آغاز کرد. از جمله استادان او لوئیجی مونتهسانتو و ماریانو استابیله بودند. دی استفانو در نوزدهسالگی به ارتش فاشیستی فراخوانده شد و برای تأمین مخارج زندگی، با نام مستعار «نینو فلوریو» موسیقی عامهپسند میخواند. اما سرانجام از خدمت در ارتش موسولینی به ستوه آمد و در سال ۱۹۴۳ از ارتش گریخت و به سوئیس بیطرف پناه برد. هرچند بهعنوان پناهنده در اردوگاهی نگهداری میشد، توانست از طریق اجرای آواز در برنامههای رادیویی سوئیس فعالیت کند و بهتدریج گروه کوچکی از طرفداران برای خود دستوپا کند. با پایان جنگ، به ایتالیا بازگشت و فعالیت حرفهای خود را در عرصهٔ آواز بهطور جدی آغاز کرد. نخستین اجرای اپرایی او در نقش شوالیه دِ گریو در اپرای «مانون» اثر ماسنه، در ۲۰ آوریل ۱۹۴۶، در رجیو امیلیا برگزار شد. خبر استعداد دی استفانو با سرعتی شگفتانگیز در سراسر ایتالیا پیچید و او کمتر از یک سال بعد، با تکرار نقش دِ گریو، نخستین بار در لا اسکالا ظاهر شد. مجموعهای از ضبطهای او در همان دوره نیز به شهرتش افزود؛ آثاری که در آنها ترانههای ناپلی و دیگر گونههای ترانهٔ سبک ایتالیایی را میخواند. برخی از این ضبطهای اولیهٔ دی استفانو هنوز هم از بهترین نمونهها در این سبک به شمار میروند. اپرای متروپولیتن نیویورک خیلی زود به او علاقهمند شد و دی استفانو در ۲۵ فوریهٔ ۱۹۴۸، با اجرای اپرای «ریگولتو»، نخستین بار در این تالار به روی صحنه رفت. برای بسیاری از دوستداران اپرا، نام جوزپه دی استفانو پیوندی ناگسستنی با نام سوپرانو افسانهای، ماریا کالاس، دارد. نخستین همکاری دی استفانو با کالاس در اجرایی از اپرای «لا تراویاتا» در سائو پائولو، در ۹ سپتامبر ۱۹۵۱، رقم خورد. پس از آن، او بارها در صحنه و در ضبطهای استودیویی در کنار کالاس ظاهر شد. مشهورترین این ضبطها، نسخهای از اپرای «توسکا» بود که در سال ۱۹۵۳ برای شرکت ئیاِمآی ضبط شد و بسیاری از صاحبنظران دنیای اپرا آن را بهترین ضبط موجود از این اثر میدانند. آشکارا میان کالاس و دی استفانو هماهنگی هنری ویژهای وجود داشت؛ هر دو بر آوازخوانی احساسی و پرقدرت، با رنگآمیزی گرم و اغواگرانه، تأکید میکردند. دی استفانو در کنار کالاس در مجموع ده اپرای کامل ضبط کرد. او همچنین در اجرایی مشهور از «توسکا» در سال ۱۹۶۱، به رهبری هربرت فون کارایان و با همکاری شرکتهای لندن و دکا، در کنار لئونتاین پرایس آواز خواند. همانند کالاس، مشکلات صدای دی استفانو نیز از همان سالهای نخست آشکار شد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰، او بهتدریج نقشهای سنگینتری، مانند کلاف در اپرای «توراندوت»، را بر عهده گرفت؛ انتخابی که به صدای تنور شفاف و سبک او آسیب جدی وارد کرد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، دیگر قادر نبود پیانیسیمویی واقعی و بسیار آرام اجرا کند و بهجای آن، به فریاد زدن، نفسگیریهای نامناسب و جابهجایی ناخواسته میان گسترههای صوتی متوسل میشد. بااینهمه، در سراسر دههٔ ۱۹۶۰ و تا دههٔ ۱۹۷۰، برنامهٔ اجرایی فشردهای داشت. در سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴، دی استفانو و کالاس تور کنسرتی جهانی را آغاز کردند که از همان ابتدا تصمیمی نسنجیده به نظر میرسید. متأسفانه نتیجه آن بود که مخاطبان شاهد شدند این دو خوانندهٔ بزرگ تا چه اندازه به صدای خود آسیب رساندهاند. این تور فاجعهبار پایانی تلخ بر فعالیت حرفهای هر دوی آنها رقم زد. بااینحال، دی استفانو گاهبهگاه برای اجرای نقشهای کوچکتر به صحنه بازمیگشت؛ آخرین اجرای ثبتشدهٔ او از این دست، در سال ۱۹۹۲ در رم بود. هرچند اجراهای سالهای پایانی فعالیتش در نظر برخی به اعتبار او لطمه زد، نمیتوان انکار کرد که او یکی از برجستهترین صداهای تنور بود که پس از جنگ جهانی دوم ظهور کردند. دی استفانو در سال ۲۰۰۴، هنگام سرقت از ویلایش در کنیا، بهشدت مجروح شد و سه سال پایانی عمر خود را در بیمارستانی در میلان، در وضعیتی ناتوان و زمینگیر، گذراند. او در مارس ۲۰۰۸، بر اثر عوارض ناشی از جراحاتش درگذشت. ~ عمو دیو لوئیس