
Soprano
.(1910 - 2010)
جولیتا سیمیوناتو، اگرچه بهآرامی و با دشواری به شهرت رسید، از دههٔ ۱۹۵۰ تا زمان بازنشستگیاش در سال ۱۹۶۶ بهعنوان برجستهترین متزوسوپرانو ایتالیایی شناخته میشد. او پنج تا هفت سال از اِبه استینیانی، سلف بزرگ خود، جوانتر بود (بسته به اینکه کدام روایت دربارهٔ تاریخ تولد استینیانی را مبنا قرار دهیم) و ۱۲ سال از فدورا باربیری بزرگتر بود؛ خوانندهای که بهشدت از او بیزار بود. سیمیوناتو را بهسختی میشد در یک دستهبندی مشخص جای داد. او در نقشهای بزرگ و دراماتیک متزوسوپرانو در اپراهای وردی بیرقیب بود، اما در قلمرو پرپیچوخم و پُرآرایهٔ بلکانتو نیز درخشش چشمگیری داشت و با بهرهگیری از شخصیت پرشور خود، به شخصیتهای ایزابلا، روزینا و چنرنتولا در اپراهای روسینی جان میبخشید. شاید توانایی او در اجرای کُلوراتورا به دقت خوانندگانی با صدای سبکتر در نسلهای بعد، مانند ترزا برگنسا، مریلین هورن، چچیلیا بارتولی و جنیفر لارمور، نمیرسید؛ اما حس شوخطبعی و سرزندگی او بیهمتا بود. اندام ظریف و ریزنقش و حرکات روانش روی صحنه نیز او را به تجسمی ایدئال از اپرای کمدی ایتالیایی بدل میکرد. سیمیوناتو در ۱۸سالگی با ایفای نقش لولا در اپرای کاوالریا روستیکانا، در شهر مونتانیانا، نخستین اجرای حرفهای خود را تجربه کرد. او در آغاز نزد رهبر محلی یک گروه موسیقی در روویگو آموزش دیده بود؛ مردی آگاه که به او کمک کرد درک خود از صدایی را که از ابتدا جایگیری طبیعی و مناسبی داشت، پرورش دهد. سپس نزد گوئیدو پالمبو در پادووا به تحصیل ادامه داد. در سال ۱۹۳۳، او در مسابقهٔ آوازخوانیای شرکت کرد که جشنوارهٔ مایجو موزیکاله فیورنتینو برگزار میکرد. هیئت داوران این مسابقه گروهی برجسته بود که تولیو سرافین، رهبر ارکستر، در رأس آن قرار داشت و آلساندرو بونچی و آمادئو باسی، خوانندگان تنور، و روسینا استورکیو و سالومئا کروچنیشکی، سوپرانوهای افسانهای، از دیگر اعضای آن بودند. سیمیوناتو از میان ۳۸۴ شرکتکنندهٔ دیگر برگزیده شد، اما این موفقیت تغییر چندانی در مسیر حرفهای او ایجاد نکرد. در سال ۱۹۳۶، لا اسکالا قراردادی با او بست که به دورهای فرساینده از ایفای نقشهای کوچک انجامید. تا سال ۱۹۴۲ هیچ نقش مهمی به او واگذار نشد؛ در آن سال نقش هانسل در اپرای هانسل و گرتل را به او سپردند. حتی تحسین فراوانی که اجراهایش برانگیخت نیز به فرصتهای تازهای منجر نشد. سیمیوناتو که چشمانداز روشنی برای پیشرفت در لا اسکالا نمیدید، مدیریت این مجموعه را متقاعد کرد به او مرخصی کافی بدهد تا پیشنهاد ماریتسا مورل، خوانندهٔ سوپرانو، را بپذیرد. مورل در آن زمان در حال سازماندهی چندین اجرای اپرا در سوئیس بود. خبر موفقیتهای سیمیوناتو در سوئیس به ایتالیا بازگشت و سرانجام در سال ۱۹۴۷ نقش دورابلا در اپرای کوزی فان توته به او پیشنهاد شد. اندکی بعد، اجرای نقش مینیون در جنوا باعث شد همین نقش را در میلان نیز به او بسپارند؛ اجرایی که ناگهان او را در جایگاه یک ستاره قرار داد. تقریباً بلافاصله پس از آن، پیشنهاد ایفای نقشهای اصلی در سراسر ایتالیا و سپس در نقاط مختلف جهان به سویش سرازیر شد. هنگامی که توانایی سیمیوناتو در اجرای آسان نتهای زیرِ گسترهٔ صوتیاش سبب شد نقشهای رپرتوار سوپرانو نیز برای او مطرح شوند، آنتونینو وتو، رهبر ارکستر، تشویقش کرد بر رپرتوار متزوسوپرانو تمرکز کند؛ حوزهای که میتوانست در آن بیرقیب باشد. سیمیوناتو رپرتوار خود را به چهار دستهٔ موازی اما متمایز تقسیم میکرد. دستهٔ نخست، نقشهای کُلوراتورا بود که از آثار روسینی و بلینی تا نقش پرتزیوسیلا در اپرای نیروی سرنوشت وردی را در بر میگرفت. دستهٔ دوم شامل نقشهای سنگین و دراماتیک بود؛ از نقشهای بزرگ اپراهای وردی گرفته تا شاهدخت بویون در اپرای آدریانا لوکوورور. نقشهای لیریک، از جمله مینیون، آدالژیسا و نقشهای او در اپراهای موتسارت و اشتراوس، دستهٔ سوم را تشکیل میدادند. سرانجام، دستهٔ چهارم به نقشهای مکتب وریسمو (واقعگرایی) اختصاص داشت که از میان آنها میتوان به کارمن، فدورا و سانتوتسا اشاره کرد. سیمیوناتو تنها خوانندهای چندوجهی نبود؛ او در تمام این حوزهها برتری داشت. در نقشهای دراماتیک، با وجود جثهٔ کوچک خود، میتوانست حضوری مقتدر و فرمانروایانه داشته باشد. از طنین نیرومند صدای سینهای تا نتهای زیرِ درخشان و پرقدرتش، خوانندهای با گیرایی و جذابیتی فوقالعاده بود. اجرای او در شیکاگو در سال ۱۹۶۰ نمونهای درخشان از چگونگی تعریف رپرتوار متزوسوپرانوهای وردی در دوران خود بود. آمِنریسِ او، که در لحظات التماس و استغاثه حسی و تأثیرگذار و هنگام شکست بیرحم و سهمگین میشد، و اِبولیِ آتشینش در اپرای دون کارلو، تماشاگران را به وجد آورد و تشویقهایی طوفانی برانگیخت. سیمیوناتو در ۵۶سالگی، در حالی که صدایش همچنان در وضعیت بسیار خوبی قرار داشت، از صحنه بازنشسته شد.