
Composer
.(1710 - 1736)
پرگولزی پیش از مرگ در ۲۶سالگی فرصت چندانی برای آهنگسازی نیافت؛ و زمانی که همگان به ارزش و استعداد او پی بردند، دیگر بسیار دیر شده بود. تقاضای گسترده برای آثارش پس از مرگ، موجی از جعل و انتسابهای نادرست را به دنبال داشت: از میان ۱۴۸ اثری که در نخستین مجموعهٔ کامل آثار پرگولزی منتشر شدند، امروزه تنها حدود ۳۰ اثر اصیل و متعلق به او دانسته میشوند. پرگولزی در سال ۱۷۱۰ در شهر یِزی متولد شد و در ناپل به تحصیل و فعالیت موسیقایی پرداخت. حاصل عمر کوتاه او شش اپرای کامل، شماری محدود از آثار موسیقی کلیسایی و چند کانتات و قطعهٔ سازی بود. بااینحال، دو اثر نام او را زنده نگه داشتند و بر مسیر تحول موسیقی اروپا تأثیری ماندگار گذاشتند. اپرای «کنیزِ بانو» (La serva padrona، ۱۷۳۳) اثری کمحجم و کمدی بود که با بهرهگیری از سبکی تازه، سبکبار و سادهتر، قراردادهای رایج اپرا را دگرگون کرد و قواعد مرسوم این قالب را به چالش کشید. اثر دیگر، «استابات ماتر» (Stabat Mater، ۱۷۳۶)، نیز به دلیل لحن نسبتاً سبک و ملودیهای دلنشینش بحثبرانگیز بود؛ ویژگیهایی که متن مذهبیِ قرونوسطایی آن را از حالوهوایی صرفاً مقدس دور میکرد و برای شنونده دسترسپذیرتر میساخت. موسیقی پرگولزی، یا آثاری که به او نسبت داده شدهاند، همچنین مواد اولیهٔ موسیقایی را برای بالهٔ «پولچینلا» (Pulcinella، ۱۹۲۰) اثر ایگور استراوینسکی فراهم کردند.