اگرچه جانآندریا گاواتسنی ستارهای بینالمللی در عرصهٔ رهبری ارکستر نبود، یکی از معتبرترین و قابلاعتمادترین رهبران ارکستر اپرا بهشمار میرفت. او در لا اسکالا از بزرگترین پاسداران سنت اصیل اجرای آثار وردی محسوب میشد. گاواتسنی همچنین آهنگساز بود، اما سرانجام از این حرفه کناره گرفت. او در یازدهسالگی وارد آکادمی سانتا چچیلیا در رم شد و از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۴ در آنجا پیانو آموخت. در سال ۱۹۲۵ به کنسرواتوار میلان راه یافت و تا سال ۱۹۳۱ در آنجا تحصیل کرد. حوزهٔ اصلی مطالعاتش آهنگسازی بود و در این زمینه عمدتاً زیر نظر ایلدبراندو پیتزتی آموزش دید. گاواتسنی فعالیت حرفهای موسیقی خود را با مشاغل رایج در آغاز راه یک موسیقیدان شروع کرد: بهعنوان پیانیست و مربی تمرین خوانندگان اپرا (رپتیتور)، که وظیفه داشت خوانندگان را مطابق با برداشت و تفسیر رهبر ارکستر آماده کند؛ او همچنین در حوزهٔ موسیقی روزنامهنگاری میکرد. هنگامی که فرصتی برای رهبری ارکستر به دست آورد، به ترویج آثار آهنگسازان همعصر خود، پیتزتی، لوئیجی دالاپیکولا، جانفرانچسکو مالیپیرو و گوفردو پترسی، پرداخت؛ آهنگسازانی که در آن زمان از چهرههای برجستهٔ جریان مدرنیسم در ایتالیا بودند. او پیشتر نیز در نوشتههای مطبوعاتی خود از این آهنگسازان حمایت کرده بود. گاواتسنی در آن دوره بهطور فعال آهنگسازی میکرد. اوراتوریوی او با عنوان سرودهایی برای سنت آلساندرو (۱۹۳۴) و اپرایش، پائولو و ویرجینیا (۱۹۳۵)، به اجرا درآمدند و با استقبال خوبی روبهرو شدند. او همچنین آثار دیگری برای ارکستر و آواز نوشت. اما در سال ۱۹۴۹، همزمان با اوجگرفتن فعالیت حرفهایاش در رهبری ارکستر، نهتنها بازنشستگی خود از آهنگسازی را اعلام کرد، بلکه اجرای آثارش را نیز ممنوع ساخت. او نخستین بار در سال ۱۹۴۸ در اپرای لا اسکالا در میلان رهبری ارکستر را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۷۷ بارها در آنجا به اجرا پرداخت. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲ مدیر هنری این مجموعه بود. او همچنین بارها در جشنوارهٔ موسیقی مایجو موزیکاله در فلورانس رهبری ارکستر را بر عهده داشت. نخستین حضور او در بریتانیا در جشنوارهٔ ادینبرو در سال ۱۹۵۷ رقم خورد؛ جایی که بهعنوان رهبر مهمان، ارکستر کوچکترِ گروه سیار لا اسکالا، موسوم به «لا پیکولا اسکالا»، را رهبری کرد. در سال ۱۹۶۵ در جشنوارهٔ اپرای گلایندبورن، اپرای آنّا بولنا اثر دونیتزتی را رهبری کرد و در سال ۱۹۷۶ نیز برای نخستین بار در ایالات متحده، در اپرای متروپولیتن به روی صحنه رفت. گاواتسنی در نقاط مختلف اروپا، از جمله در چندین اجرا در تئاتر بولشوی مسکو، و نیز در کانادا و ایالات متحده رهبری ارکستر را بر عهده داشت. او بیش از همه بهخاطر تفسیرهایش از اپراهای روسینی، دونیتزتی و وردی و نیز آثار مکتب وریسمو (واقعگرایی) شهرت داشت. او در کنار فعالیتهای اجرایی، حرفهٔ روزنامهنگاری موسیقی خود را نیز با جدیت ادامه داد. کتاب موسیقیدانان اروپا (Musicisti d'Europe، میلان، ۱۹۵۴) جمعبندی برجستهای از وضعیت موسیقی کلاسیک در سالهای بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم بود. پژوهشهای زندگینامهای و موسیقایی او دربارهٔ بلینی و دونیتزتی نیز از اعتبار و احترام بسیاری برخوردارند.