
Piano
.(1948)
گریک اولسون با قامتی چشمگیر به ارتفاع حدود ۱۹۳ سانتیمتر و دستانی با گسترهٔ یک دوازدهم، پیانیستی است با تکنیکی بینقص، درکی عمیق از فرم موسیقایی و سبکی شفاف و بهدور از احساساتگرایی اغراقآمیز. او بهویژه بهخاطر تفسیرهایش از آثار شوپن شهرت دارد و جوایز معتبر متعددی کسب کرده است. از او بهعنوان پیانیستی با ویژگیهای «خرس و پروانه» یاد کردهاند؛ تعبیری که احتمالاً به ترکیب قدرت و ظرافت در نوازندگیاش اشاره دارد. اولسون چنان غرق در زندگی موسیقایی است که در پاسخ به پرسش یکی از مصاحبهکنندگان، حتی نتوانسته به یاد بیاورد چه نوع خودرویی دارد! اولسون در ۳ آوریل ۱۹۴۸ در برانکسویلِ نیویورک متولد شد. او از هشتسالگی فراگیری پیانو را در کنسرواتوار موسیقی وستچستر آغاز کرد. پس از آنکه اجرای آرتور روبینشتاین را از نزدیک دید، همانطور که بعدها در گفتوگو با مایکل استاینبرگ تعریف کرد، تصمیمش برای انتخاب مسیر حرفهای زندگی قطعی شد: «چنان تکان خوردم که انگار به فضا پرتاب شده باشم. همانجا در ذهنم گفتم... همانطور که پسرهای کوچک دیگر میگویند میخواهم آتشنشان شوم، من هم میخواهم همین کار را انجام دهم.» او در سیزدهسالگی وارد دورهٔ مقدماتی مدرسهٔ جولیارد شد و نزد ساشا گورودنیتسکی به تحصیل پرداخت. سپس تحصیلات خود را در جولیارد ادامه داد و در سال ۱۹۷۱ مدرک کارشناسی موسیقی گرفت؛ در این دوره رُزینا لوین او را آموزش میداد. همچنین، مطالعات خصوصی نزد اولگا بارابینی، ایرما وولپه و کلودیو آراو، آموزش موسیقایی او را تکمیل کرد. اولسون در سال ۱۹۶۶ برندهٔ مسابقهٔ بوزونی در ایتالیا شد و در سال ۱۹۶۸ نیز جایزهٔ نخست مسابقهٔ بینالمللی پیانو مونترال را به دست آورد. بااینحال، این پیروزی او در مسابقهٔ بینالمللی شوپن در ورشو، در سال ۱۹۷۰ بود که مسیر حرفهایاش را دگرگون کرد. او نخستین نوازندهٔ آمریکایی بود که به این عنوان دست یافت و پیروزیاش توجهی مشابه موفقیت ون کلایبرن در مسابقهٔ چایکوفسکی، کمی بیش از یک دهه پیش از آن، برانگیخت. اولسون همواره پیوندی عمیق با موسیقی شوپن داشته و چندین بار تمام آثار پیانویی این آهنگساز را در رسیتالها و ضبطهای خود اجرا کرده است. تفسیرهای او از شوپن بر شدت و عمق عاطفی تأکید دارند و از سبک سست و احساساتیِ متداول در موسیقی سالنی فاصله میگیرند. البته اولسون صرفاً نوازندهای مختص شوپن نیست؛ رپرتوار او از هایدن تا آهنگسازان قرن بیستویکم را دربرمیگیرد و بیش از هشتاد اثر برای پیانو و ارکستر را شامل میشود. او در سراسر جهان به اجرای برنامه میپردازد و بهعنوان تکنواز مهمان با ارکسترهای گوناگون همکاری میکند. اولسون بیش از دوازده بار به لهستان سفر کرده و همچنان در این کشور بهخاطر اجراهایش از آثار شوپن از احترام و محبوبیت ویژهای برخوردار است. در سال ۲۰۱۸، معاون وزیر فرهنگ لهستان مدال طلایی گلوریا آرتیس را به او اهدا کرد. او همچنین نوازندهای پرشور در عرصهٔ موسیقی مجلسی است و با کوارتتهای کلیولند، توکیو و تاکاچ همکاری داشته است. اولسون به همراه جُرجا فلینیز و مایکل گرابنیر، تریوی FOG را در سانفرانسیسکو بنیان گذاشت. در فصل هنری ۲۰۰۲–۲۰۰۳ نیز در مجموعهٔ «هنرمندان بزرگ» مرکز لینکلن در نیویورک حضور یافت و آثاری از بوزونی اجرا کرد. اولسون آثار متعددی را برای شرکتهای ضبط گوناگون، از جمله آرابِسک، بریج و هایپریون، ضبط کرده است. او سه بار نامزد دریافت جایزهٔ گرمی شده و در سال ۲۰۰۸ این جایزه را برای آلبوم بتهوون: سوناتها، جلد سوم، که در سال ۲۰۰۶ توسط شرکت بریج منتشر شده بود، دریافت کرد. در سال ۲۰۱۹ نیز نام او در دو آلبوم شنیده شد: یکی از انتشارات هایپریون شامل آثاری از برامس و دیگری از انتشارات مؤسسهٔ فریدریک شوپن، شامل موسیقی شوپن. اولسون در سال ۱۹۹۴ جایزهٔ معتبر اِیوری فیشر را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸ نیز جایزهٔ هنرمند برجستهٔ انجمن موسیقی دانشگاهی را از آن خود کرد و در سال ۲۰۱۴ جایزهٔ ژان گیمبل لین در نوازندگی پیانو را از دانشگاه نورثوسترن دریافت کرد.