
Composer
.(1845 - 1924)
2003
1993
صداقت، وضوح و کمالِ بیان، شعارهایی بودند که گابریل فوره خود بر آنها تأکید داشت. زندگی او دورهای را دربرگرفت که از یک سو با موسیقی برلیوز، شومان و شوپن آغاز میشد و از سوی دیگر به جریان رادیکال آرنولد شونبرگ میرسید. دوران فعالیت هنری او همچنین با جنگ فرانسه و پروس و پیامدهای آن، و نیز آشفتگیهای ناشی از جنگ جهانی اول همزمان بود. فوره در سال ۱۸۴۵ در شهر پامیه به دنیا آمد. آموزشهای اولیهٔ او در زمینهٔ موسیقی کلیسایی بود؛ اما با وجود اینکه سالهای طولانی با کلیسای سن-سولپیس و کلیسای مادلن در پاریس همکاری داشت، شهرت امروزش نه بهعنوان نوازندهٔ ارگ یا آهنگساز موسیقی ارگ، بلکه بیشتر بهخاطر دیگر آثارش است؛ هرچند محبوبترین اثر او، رکوئیم است که آهنگسازی آن در سال ۱۸۸۷ آغاز شد و طی بیش از یک دهه بارها مورد بازنگری و اصلاح قرار گرفت. آثار پیانویی او شامل نوکتورنها و بارکارولهاست که از هرکدام سیزده قطعه ساخته است. این آثار سیر تحول سبک او را از جذابیت ساده و دلنشینِ موسیقی سالنیِ دورهٔ جوانی تا پیچیدگی و تراکم هارمونیک آثار متأخرش نشان میدهند؛ تشدید و غنای سبکیای که شاید تا اندازهای ناشی از افزایش ناشنوایی فوره بوده باشد. اپرای «پنهلوپه» (۱۹۱۳) با واکنشهای متفاوتی روبهرو شد؛ اما ترانههای او که راول علاقهٔ فراوانی به آنها داشت، از ارکان اصلی سنت ملودیِ فرانسوی به شمار میروند. مجموعهٔ پربار آثار موسیقی مجلسی او، از سوناتهای دوئت گرفته تا کوارتتها و کوئینتتهای پیانوییِ پرشور و عمیق، صدایی موسیقایی را آشکار میکند که از همان ابتدا قابلشناسایی است: صدایی ظریف، پخته، پیچیده و انعطافپذیر. کوارتت زهی، اثری تاریک، دروننگر و آکنده از اضطراب، واپسین اثر بزرگ فوره بود. این قطعه که تنها تجربهٔ او در این قالب موسیقایی محسوب میشود، اندکی پیش از مرگش در سال ۱۹۲۴ به پایان رسید.