
Tenor
.(1930 - 1966)
فریدریش کارل اتو ووندرلیش در ۲۶ سپتامبر ۱۹۳۰، در شهر کوزل، واقع در ایالت راینلاند-فالتس آلمان، در خانوادهای اهل موسیقی به دنیا آمد. پدرش رهبر ارکستر بود و مادرش ویولن مینواخت. او برای تأمین هزینههای تحصیل آواز در مدرسهٔ عالی موسیقی فرایبورگ، رهبری گروه موسیقی رقص خود را بر عهده گرفت و از این راه درآمد کسب میکرد. ووندرلیش در سال ۱۹۵۴، در اجرای دانشجویی اپرای نیلبک جادویی (Die Zauberflöte) اثر موتسارت، نقش اصلی تامینو را ایفا کرد. در سال ۱۹۵۵، اپرای اشتوتگارت او را استخدام کرد. او در آغاز چند نقش کوچکتر خواند و سپس بار دیگر در نقش تامینو، این بار بهعنوان نخستین نقش اصلی خود در این مجموعه، ظاهر شد. ووندرلیش تا زمان پیوستن به گروه اپرای فرانکفورت در این مجموعه باقی ماند و از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ در فرانکفورت فعالیت کرد. نخستین حضور او در جشنوارهٔ زالتسبورگ در سال ۱۹۵۹ بود؛ جایی که نقش هاینریش را در اپرای زن خاموش (Die schweigsame Frau) اثر ریشارد اشتراوس اجرا کرد. او در سال ۱۹۶۰ به عضویت اپرای مونیخ درآمد و از سال ۱۹۶۲ نیز بهطور منظم در اپرای دولتی وین روی صحنه میرفت. ووندرلیش خیلی زود بهعنوان تنوری لیریک و برجسته شهرت یافت و شاید بتوان او را مهمترین تنور لیریک آلمانی در میانهٔ قرن بیستم دانست. صدای تنور او شفاف و نیرومند بود و آن را با بیتکلفیِ دلنشین و توجهی دقیق به سبک موسیقایی به کار میگرفت. اگرچه شهرت جهانی او بیش از همه به اجراهایش در اپراهای موتسارت مربوط میشد، دامنهٔ فعالیتش را به رپرتوار لیریکِ وردی نیز گسترش داد؛ از جمله نقش آلفردو در اپرای لا تراویاتا (La Traviata). او همچنین نقشهای مشابهی، مانند لنسکی در اپرای یوگنی آنگین (Eugene Onegin) اثر چایکوفسکی، را اجرا کرد. ووندرلیش در انتخاب رپرتوار جسور و ماجراجو بود. در سال ۱۹۵۹، در نخستین اجرای اپرای اودیپوسِ ستمگر (Oedipus der Tyrann) اثر کارل اورف در اشتوتگارت، نقش تیرزیاس را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۶۲ نیز نقش کریستوف را در اپرای نامزدی در سانتو دومینگو (Die Verlobung in San Domingo) اثر ورنر اِگک در مونیخ اجرا کرد. او در نظر داشت دامنهٔ فعالیتش را باز هم گسترش دهد و به سراغ نقشهای لیریک در اپراهای واگنر برود؛ اما فرصت تحقق این برنامه را نیافت. ووندرلیش در ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۶، بر اثر حادثهای در خانهاش در هایدلبرگ، درگذشت. آخرین اجرای او در نقش تامینو بود؛ اجرایی با اپرای اشتوتگارت در جریان سفر این گروه به جشنوارهٔ ادینبرو در اوایل همان تابستان. — جوزف استیونسون