
Composer
.(1797 - 1828)
شوبرت تنها در طول ۲۰ سال فعالیت خلاقانه، لِیدِ ساده و متواضعانه (ترانهٔ هنری) را به جهانهایی کوچک و سرشار از عواطف گوناگون تبدیل کرد و دامنهٔ سمفونی کلاسیک، کوارتت زهی و سونات پیانو را به آمیزههایی حماسی از درخشش ملودیک و نبوغ ساختاری گسترش داد. آثار اولیهٔ او نشاندهندهٔ عشقش به موسیقی موتسارت است؛ بهویژه سمفونی شمارهٔ ۵ در سیبمل ماژور، D. 485 (۱۸۱۶). در آن زمان، او مطابق انتظار، راه پدرش را در حرفهٔ معلمی دنبال کرده بود؛ حرفهای که رنج و عذاب ناشی از آن جرقهٔ نبوغ او در آهنگسازی ترانه را زد. شوبرت در مجموع بیش از ۶۰۰ ترانه ساخت. ترانه همواره در مرکز جهان موسیقایی او قرار داشت و الهامبخش دو چرخهٔ آوازی با قدرتی عاطفی و تکاندهنده شد: «دوشیزهٔ زیبای آسیابان»، D. 795 (۱۸۲۳) و «سفر زمستانی»، D. 911 (۱۸۲۷). این آثار همچنین الهامبخش خلق چند شاهکار سازی بودند که از جملهٔ آنها میتوان به «فانتزی سرگردان»، D. 760 (۱۸۲۲)، برای پیانوی سولو اشاره کرد. آخرین آثار شوبرت، بهویژه کوئینتت زهی در دو ماژور، D. 956 (۱۸۲۸)، از نظر عمق و گسترهٔ عاطفی بسیار فراتر از سن ۳۱ سالگی او میروند. شگفتآور آنکه بخش بزرگی از موسیقی شوبرت در دوران زندگیاش منتشر نشد؛ حتی در فرهنگنامهٔ موسیقی وین در دههٔ ۱۸۳۰ نیز نامی از او به میان نیامده بود. تنها زمانی که شومان، لیست، مندلسون و بهویژه برامس زمینهٔ چاپ و اجرای آثار او را فراهم کردند، ابعاد کامل دستاوردهای هنری شوبرت آشکار شد.