
Conductor
.(1902 - 1987)
اوگن یوخوم، رهبر ارکستر آلمانی، از نظر بسیاری برجستهترین رهبر آثار بروکنر در میانه و اواخر قرن بیستم به شمار میرود. او ضبطهای درخشان بسیاری از سمفونیهای بروکنر (و همچنین تفسیرهای ارزشمندی از آثار شمار زیادی از آهنگسازان دیگر) از خود به یادگار گذاشت. افزون بر این، مقالات مکتوب متعددی دربارهٔ شیوهٔ تفسیر آثار این آهنگساز نیز از او باقی مانده است. یوخوم از اوایل کودکی به تحصیل موسیقی پرداخت. هر دو برادرش، اتو یوخوم و گئورگ لودویگ یوخوم، نیز بعدها در مقام موسیقیدانانی مستقل به موفقیت رسیدند. او تا بیستسالگی در کنسرواتوار آگسبورگ تحصیل کرد و سپس در آکادمی موسیقی مونیخ، در رشتهٔ آهنگسازی و نزد هرمان فون والترزهاوزن، ثبتنام کرد؛ اما خیلی زود تمرکز خود را به رهبری ارکستر معطوف ساخت و نزد زیگموند فون هاوزهگر به این کار پرداخت. او بهعنوان دستیار تمرین در تئاتر ملی مونیخ مشغول به کار شد و پس از اجرای موفقیتآمیز نخستین کنسرتش در مونیخ در سال ۱۹۲۶، دعوت شد تا به گروه رهبران ارکستر اپرای کیل بپیوندد. یوخوم در سال ۱۹۲۶، پس از آنکه رپرتوار اپرایی گستردهای برای خود فراهم کرده بود، به مانهایم رفت و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ در آنجا فعالیت کرد؛ سپس از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ در دویسبورگ به کار پرداخت. با وجود سن نسبتاً کم، در سال ۱۹۳۲ از او دعوت شد تا مدیر موسیقی رادیو برلین شود. او در دوران اقامتش در این شهر، همکاری نزدیکی با ارکستر فیلارمونیک برلین برقرار کرد که در دهههای بعد به اجراهای متعددش در مقام رهبر مهمان انجامید. یوخوم در سال ۱۹۳۴ مدیر موسیقی اپرای هامبورگ و همزمان رهبر اصلی ارکستر فیلارمونیک هامبورگ شد و تا سال ۱۹۴۹ در این سمت باقی ماند؛ به این ترتیب، عملاً از دخالتهای نازیها در فعالیتهای موسیقایی خود دور ماند. یوخوم در دههٔ ۱۹۳۰ همچنان از شماری از آهنگسازان معاصری که حزب نازی آثارشان را رسماً ممنوع کرده بود، از جمله هیندمیت و بارتوک، حمایت میکرد؛ هرچند عشق اصلی او همچنان متوجه رپرتوار رمانتیک متأخر بود. یوخوم پس از تأسیس ارکستر سمفونیک رادیو باواریا در سال ۱۹۴۹، دههٔ ۱۹۵۰ را صرف توسعهٔ این مجموعه کرد؛ فعالیتی که با مسئولیت تازهاش بهعنوان مدیر موسیقی رادیو باواریا همراه بود. او در همین دوران جایگاه خود را بهعنوان رهبر مهمان در سراسر اروپا نیز تثبیت کرد. نخستین حضورش در جشنوارهٔ بایرویت در سال ۱۹۵۳ بود و از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ بخشی از مسئولیت رهبری ارکستر کنسرتخباو آمستردام را بر عهده داشت. او از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ ارکستر سمفونیک بامبرگ را رهبری کرد و برای فصل ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ بهعنوان رهبر برگزیدهٔ ارکستر سمفونیک لندن منصوب شد. یوخوم از سال ۱۹۵۰ ریاست شاخهٔ آلمانی انجمن بینالمللی بروکنر را نیز بر عهده داشت. سبک رهبری یوخوم با رویکردی روان و تغزلی شناخته میشد؛ رویکردی که البته در مواقع لزوم میتوانست از نوازندگانش اجرایی پرآشوب و طوفانی نیز بیرون بکشد. بیش از هر چیز، او برای صدایی غنی و گرم ارزش قائل بود؛ صدایی که کاملاً با موسیقی بروکنر و واگنر تناسب داشت. بااینحال، ضبطهای او نشاندهندهٔ درک عمیق و بینش تفسیری گستردهاش نسبت به آثار دیگر استادان موسیقی آلمان، بهویژه بتهوون، باخ و هایدن نیز هستند. یوخوم پس از یک دهه فعالیت نیمهبازنشستگی، در سال ۱۹۸۷ درگذشت.