ارنست هفلگر (Ernst Haefliger) یکی از شناختهشدهترین و پرتوانترین تنورهای زمان خود بود. او هم بر صحنهٔ اپرا و هم در اجراهای رسیتال تأثیرگذار ظاهر میشد و در هر دو عرصه، رپرتواری گسترده داشت؛ از آثار دورهٔ باروک، مانند مصائب به روایت متی و مصائب به روایت یوحنا اثر یوهان سباستیان باخ، تا موسیقی معاصر، از جمله اپرای حوادثی هنگام فرود اضطراری (Zwischenfälle bei einer Notlandung) اثر بوریس بلاخر. هفلگر برای اجرای لیدهای فرانتس شوبرت تحسین فراوانی دریافت کرد؛ بهویژه برای تفسیرهایش از دو مجموعهٔ سفر زمستانی (Winterreise) و آسیابان زیبا (Die schöne Müllerin). نخستین حضور او در جشنوارهٔ سالزبورگ، در سال ۱۹۴۹، در نقش تیرزیاس در اپرای آنتیگونه (Antigonae) اثر کارل ارف، با استقبال منتقدان روبهرو شد. بااینحال، هفلگر احتمالاً بیش از هر چیز بهخاطر اجراهایش از آثار موتسارت شناخته میشد؛ از جمله در نقشهای پامینا، فراندو و دون اوتاویو. او همچنین بهسبب ایفای نقش راویِ انجیل در آثار مصائب باخ شهرت داشت. هفلگر از نخستین تنورهایی بود که سمفونی-آواز سرود زمین (Das Lied von der Erde) اثر گوستاو مالر را بهصورت استریو ضبط کرد؛ این ضبط در سال ۱۹۶۰ با رهبری برونو والتر انجام شد. هرچند رنگ صدای هفلگر دلنشین بود، عموماً آن را از نظر ویژگیهای صوتی چندان استثنایی نمیدانستند؛ بااینحال، دقت او در ادای کلمات و مهارتش در جملهبندی موسیقایی، سبکی آوازی پدید آورده بود که بهیادماندنی بود و او را از دیگر تنورهای نسل خود متمایز میکرد. با وجود آنکه بیشتر ضبطهای او چندین دهه قدمت دارند، بسیاری از آنها همچنان با برچسبهای فیلیپس ــ که بزرگترین منبع انتشار آثار اوست ــ دکا، سونی، دویچه گرامافون، ناکسوس، اورفئو، برلین کلاسیکس، پرایزر رکوردز، تستامنت و ناشران دیگر در دسترساند. ارنست هفلگر در ۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۹ در داووس سوئیس به دنیا آمد. او در کنسرواتوار زوریخ و کنسرواتوار ژنو تحصیل کرد؛ مهمترین استادش در ژنو فرناندو کاپری بود. بعدها نیز در وین از تنور نامدار، یولیوس پاتزاک، آموزش آواز گرفت. هفلگر در سال ۱۹۴۲ در ژنو، با ایفای نقش راوی انجیل در مصائب به روایت یوحنا، نخستین اجرای حرفهای خود را تجربه کرد. سال بعد به اپرای زوریخ پیوست و تا سال ۱۹۵۲ در آنجا ماند. او از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۴ عضو اپرای دویچه در برلین بود، اما در این مدت بارها در دیگر مراکز مهم اپرایی نیز به روی صحنه رفت و در رسیتالها و کنسرتهای ارکسترال شرکت کرد. در طول این دورهٔ ۲۲ساله، چندین اجرای نخستین و مهم در کارنامهاش ثبت شد؛ از جمله حضور در جشنوارهٔ گلیندبورن در سال ۱۹۵۶، در نقش تامینو در اپرای نیلبک سحرآمیز (Die Zauberflöte)، اجرای همین نقش در اپرای لیریک شیکاگو در سال ۱۹۶۶ و ایفای نقش راوی انجیل در مسکو در سال ۱۹۶۸. هفلگر حتی پس از بازنشستگی از اپرای دویچه در سال ۱۹۷۲، سالها به فعالیت خود ادامه داد. برای نمونه، او تا سال ۱۹۹۵، یعنی در ۷۶سالگی، همچنان در رسیتالها مجموعهٔ سفر زمستانی شوبرت را اجرا میکرد؛ از جمله در تالار ویگمور لندن. حتی پس از آنکه سرانجام از آوازخوانی کناره گرفت، در کنسرتها با ایفای نقشهای گفتاری حضور مییافت. از جمله در اجرای سال ۲۰۰۲ اثر آوازهای گورر (Gurrelieder) اثر آرنولد شوئنبرگ در مجموعهٔ کنسرتهای پرامز در لندن، که در آن نقش راوی را بر عهده داشت. هفلگر در ۱۷ مارس ۲۰۰۷ در زادگاهش، داووس، درگذشت.