
Composer
.(1866 - 1925)
ساتِی اغلب نوآورترین آهنگساز فرانسوی در آستانهٔ قرن بیستم و یکی از مهمترین چهرههای موسیقی آوانگارد به شمار میرود. او در سال ۱۸۶۶ در نرماندی متولد شد، اما از کنسرواتوار معتبر پاریس اخراج شد و در هجدهسالگی آهنگسازی مجموعهسوئیتهای کوتاه اما درخشان پیانو را آغاز کرد؛ آثاری که بعدها شهرت فراوانی برایش به ارمغان آوردند. با وجود نبوغ این آثار ــ که در آنها عناصر موسیقی کابارهٔ فرانسوی با مُدهای برگرفته از موسیقی مقدس دوران باستان درهم آمیخته بود ــ ساتی زیر سایهٔ همعصران پاریسیِ کموسواستر و خوشاقبالتری چون کلود دبوسی و موریس راول قرار گرفت. امروزه قطعهٔ پیانویی «ژیمناپدی شمارهٔ ۱» که ساتی در سال ۱۸۸۸ نوشت، بهوفور در موسیقی متن فیلمها و فهرستهای پخش موسیقی آرامشبخش شنیده میشود؛ موضوعی که این تصور نادرست را پدید آورده است که این نابغهٔ نامتعارف و عینکیِ محبوب مونمارتر، آهنگسازی تکاثر بوده است. اما آثار ساتی در دهههای ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ از تخیلی خلاقانهتر، گستردهتر و سرکشتر در برابر جریان غالب حکایت دارند؛ تخیلی که او را در نسلهای بعدی آهنگسازان به چهرهای الهامبخش و قهرمان بدل کرد. آثاری چون کانتات عرفانی «سقراط»، با الهام از افلاطون؛ بالهٔ فوتوریستی «پاراد»، حاصل همکاری او با ژان کوکتو و پابلو پیکاسو؛ و قطعات تکرارشوندهٔ «موسیقی اثاثیه» ــ که برای شنیدهشدن در پسزمینه ساخته شده بودند ــ جنبشهای تجربی موسیقی در سالهای بعد را پیشبینی میکردند: مکتب عدم تعینِ جان کیج، نئوکلاسیسیسم مدرن، مینیمالیسم و حتی موسیقی امبینت و عصر نو.