
Chamber Orchestra
.(1948)
ارکستر مجلسی انگلستان (English Chamber Orchestra) یکی از معتبرترین و برجستهترین ارکسترهای مجلسی دنیاست. این ارکستر از نظر دیدگاه موسیقایی و شیوهٔ سازماندهی، شباهت زیادی به آکادمی سنت مارتین این د فیلدز (Academy of St. Martin-in-the-Fields) دارد. ارکستر از نظر مالی مستقل است و سالن یا محل اجرای دائمی ندارد. هر سال مجموعهای از کنسرتها را در لندن برگزار میکند و در کنار آن، بهطور گسترده در کشورهای مختلف جهان به اجرای برنامه میپردازد. این گروه در طول فعالیتش رپرتوار خود را بسیار گسترش داده و امروزه طیف متنوعی از موسیقی مجلسی از دورههای مختلف تاریخ موسیقی را اجرا میکند. تعداد نوازندگانش هم ثابت نیست و بسته به نوع برنامه، معمولاً بین ۲۴ تا ۳۸ نوازنده تغییر میکند. ارکستر مجلسی انگلستان در سال ۱۹۴۸ به ابتکار آرنولد گلدزبورو (Arnold Goldsbrough) برای اجرای موسیقی باروک تشکیل شد. این گروه در ابتدا «ارکستر گلدزبورو» (Goldsbrough Orchestra) نام داشت، اما در سال ۱۹۶۰، همزمان با گسترش شهرت و فعالیتهایش، نامش به «ارکستر مجلسی انگلستان» تغییر کرد. در همان زمان، مؤسسهٔ خیریهای با نام «English Chamber Orchestra and Music Society» نیز تشکیل شد تا بخش تبلیغاتی و پشتیبان فعالیتهای این مجموعه باشد. مثل بسیاری از ارکسترهای مجلسی دیگر، ECO نوازندهٔ تماموقت استخدام نمیکند و اعضای ارکستر را بهصورت قراردادی برای اجراهای مشخص به کار میگیرد. این شیوه باعث میشود ارکستر بتواند بسته به نیاز رپرتوار و سالن محل اجرا، تعداد و ترکیب نوازندگانش را تغییر دهد و در عین حال، نوازندگان هم فرصت داشته باشند در پروژهها و مجموعههای مختلف دیگری فعالیت کنند. همین آزادی یکی از عوامل اصلی شکلگیری رویکرد تازه و متفاوت ECO در اجراهایش است. یکی از ویژگیهای این سیستم، استفاده از ساختاری است که در آن هر بخش از ارکستر بهجای یک نوازندهٔ اصلی ثابت، دو نوازندهٔ اصلی دارد که هر کدام بهصورت مشترک مسئول یک جایگاه هستند. این دو نوازنده برای تعداد مشخصی از اجراها در هر فصل قرارداد میبندند و بین آنها اجرای آن جایگاه تقسیم میشود. ECO در مراسم و مناسبتهای مهم زیادی اجرا داشته است. از جمله در سال ۱۹۶۷، در نخستین کنسرت افتتاحیهٔ سالن کوئین الیزابت (Queen Elizabeth Hall)، در یک اجرای ویژه برای ملکه الیزابت دوم روی صحنه رفت. از دیگر اجراهای مهمش میتوان به نخستین ضبط تلویزیونی رنگی موسیقی برای شبکهٔ BBC و همچنین اجرای مراسم عروسی شاهزاده چارلز و پرنسس دایانا در سال ۱۹۸۱ اشاره کرد. این ارکستر از سال ۱۹۶۱، یعنی زمانی که به ارکستر مقیم جشنوارهٔ آلدبورگ (Aldeburgh Festival) تبدیل شد، ارتباط نزدیکی با موسیقی بنجامین بریتن پیدا کرد. ECO در طول فعالیتش تورهای بینالمللی گستردهای داشته و در کشورهای مختلف اروپا، آمریکا و چین اجرا کرده است. تا سال ۱۹۸۵، ارکستر ترجیح میداد رهبر ارکستر اصلی و دائمی نداشته باشد و بهجای آن، از مجموعهای از رهبران و هنرمندان مهمان بااستعداد دعوت میکرد تا رهبری اجراها را بر عهده بگیرند. ECO بهخاطر همین سیاست، شهرت زیادی در دادن فرصتهای مهم به رهبران جوان پیدا کرد. از جمله کسانی که در آغاز فعالیت حرفهای خود از این فرصت بهره بردند میتوان به سر کالین دیویس (Sir Colin Davis)، دانیل بارنبویم (Daniel Barenboim) و پینکاس زوکرمن (Pinchas Zukerman) اشاره کرد. در جریان جشن بیستوپنجمین سالگرد فعالیت ارکستر در سال ۱۹۸۵، اعلام شد که جفری تیت (Jeffrey Tate) برای تصدی سمت تازهتأسیس «رهبر اصلی ارکستر» انتخاب شده است. او تا سال ۲۰۰۰ در این سمت بود و پس از او رالف گوتونی (Ralf Gothóni) این مسئولیت را بر عهده گرفت. پل واتکینز (Paul Watkins) نیز بهعنوان مدیر موسیقی فعالیت کرده و روی گودمن (Roy Goodman) هم رهبر مهمان اصلی ارکستر بوده است. از ECO بیش از ۸۰۰ ضبط در شرکتهای بزرگ ضبط موسیقی منتشر شده است که تعداد قابلتوجهی از آنها با لیبلهایی مثل EMI، دویچه گراموفون، سونی، دکا و فیلیپس منتشر شدهاند. در میان ضبطهای شاخص این ارکستر، سه مجموعهٔ کامل از کنسرتوهای پیانوی موتسارت قرار دارند: یک مجموعه با دانیل بارنبویم برای EMI Classics، یک مجموعه با میتسوکو اوچیدا برای Philips و یک مجموعه با موری پرایا برای Sony Classical. در سال ۲۰۱۹ نیز ECO در ضبط کنسرتوهای پیانوی شمارهٔ ۱۷ و ۲۴ موتسارت برای شرکت Avie، به رهبری بنجامین هوکمن (Benjamin Hochman) از پشت پیانو اجرا کرد. ارکستر مجلسی انگلستان با انعطافپذیری فوقالعاده، توانایی بالای موسیقایی و کیفیت بسیار صیقلخوردهٔ اجراهایش، کاملاً شایستهٔ شهرتی است که بهعنوان یکی از بهترین ارکسترهای مجلسی جهان به دست آورده است.