
Conductor , Harpsichord
.(1962)
امانوئل ایم، هارپسیکوردنواز و رهبر ارکستر، بهواسطهٔ شور دراماتیک و ظرافت و شکوهی که به موسیقی مجلسی و اپرای دورهٔ باروک، بهویژه آثار هندل، میبخشد، تحسین بسیاری را برانگیخته است. او در سال ۱۹۶۲ در پاریس متولد شد و تحصیلات خود را در رشتهٔ نوازندگی سازهای شستیدار در کنسرواتوار پاریس گذراند. در این دوران، پنج جایزهٔ نخست کسب کرد و نزد ایوون لوفبور در نوازندگی پیانو و آندره ایزوار در نوازندگی ارگ به فراگیری موسیقی پرداخت. ایم بهتدریج در زمینهٔ نوازندگی هارپسیکورد تخصص یافت؛ ابتدا زیر نظر کنت گیلبرت و سپس کریستف روسه. بااینحال، آشنایی او با ویلیام کریستی، پیشگام آمریکاییتبارِ احیای موسیقی باروک در فرانسه، تأثیر تعیینکنندهای بر مسیر حرفهایاش گذاشت. او در کلاسهای آواز باروک کریستی، فن اجرای کنتینوئو (Continuo) را آموخت؛ شیوهای از همراهی موسیقایی که در آن نوازنده با تکیه بر خط باس و علائم هارمونیک، بخشهایی از همراهی را بهصورت بداهه یا نیمهبداهه اجرا میکند. ایم در سال ۱۹۹۰ دستیار کریستی شد و در سال ۲۰۰۰ نیز برای مدتی کوتاه بهعنوان نوازندهٔ هارپسیکورد به گروه موسیقی باروک او، له آر فلوریسان (Les Arts Florissants)، پیوست. در سال ۱۹۹۹، هنگامی که کریستی او را به سایمون رَتِل برای نوازندگی در سوئیت اپرای بورئادها (Les Boréades) اثر ژان-فیلیپ رامو معرفی کرد، ایم به شهرت گستردهتری دست یافت. این اثر در جشنوارهٔ سالزبورگ و مجموعه کنسرتهای پرامز اجرا شد. سال بعد، او گروه باروک خود را با نام لو کُنسِر دَسترِه (Le Concert d’Astrée) تأسیس کرد و بدینترتیب فعالیت حرفهای خود را در مقام مدیر هنری و رهبر ارکستر آغاز کرد. ایم بهویژه در عرصهٔ اپرا به موفقیتهای چشمگیری دست یافته است. او در سال ۲۰۰۷ نخستین زنی شد که در اپرای لیرِیک شیکاگو رهبری ارکستر را بر عهده گرفت؛ اجرایی از اپرای جولیو چزاره (Giulio Cesare) اثر هندل. استعداد او در خلق رنگآمیزی صوتیِ دراماتیک و برانگیختن شور و هیجان روی صحنه، با صمیمیت حسی و ظرافت اجراهایش در بهترین ضبطهای موسیقی مجلسی نیز همراه است؛ از جمله آلبومهای دوئتهای آرکادی (Arcadian Duets) و لامنتی (Lamenti) از آثار هندل.