
Piano
.(1949)
امانوئل اکس، پیانیست آمریکایی، موسیقیدانی گرمخو و دوستداشتنی است: آموزگاری الهامبخش، همکاری سخاوتمند و دوستدار پرشور موسیقی. شاید بتوان او را موسیقیدانی دانست که بیش از همه مورد تحسین همکارانش قرار دارد؛ اما او در عین حال ارتباطگری اثرگذار و پیانیستی بزرگ با میراثی غنی است که موسیقی مجلسی جایگاه ویژهای در آن دارد. اکس در سال ۱۹۴۹ در شهر لووفِ اوکراین، که آن زمان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود، در خانوادهای یهودی و لهستانیتبار به دنیا آمد که از بازماندگان هولوکاست بودند. خانوادهاش پس از چند جابهجایی، سرانجام در سال ۱۹۶۱ در نیویورک ساکن شدند. اکس در مدرسهٔ جولیارد به تحصیل پرداخت؛ جایی که اکنون نیز در آن تدریس میکند. او در سال ۱۹۷۰ شهروند ایالات متحده شد. اکس از سال ۱۹۷۳ شریک اصلی یو-یو ما، نوازندهٔ ویولنسل، در اجراهای دونوازی بوده است و این دو بخش عمدهای از رپرتوار ویولنسل و پیانو را ضبط کردهاند. اجرای مشترک موسیقی، چه در قالب موسیقی مجلسی و چه در همکاری برای اجرای کنسرتوها، همواره بخش محوری فعالیت حرفهای و آثار ضبطشدهٔ اکس بوده است. اگرچه او از مدافعان پرشور موسیقی معاصر است و نخستین اجراهای آثاری را که آهنگسازانی چون جان آدامز، کریستوفر رَوز و کریشتوف پندرتسکی برایش نوشتهاند، بر عهده داشته است، بخش عمدهٔ ضبطهای او به رپرتوار اصلی موسیقی کلاسیک اختصاص دارد؛ از جمله آثار هایدن، بتهوون، شوپن و برامس. اکس نمایشگریِ پرخطر و آکروباتیک را به دیگران واگذار میکند؛ از نظر روحیه و رویکرد هنری، به آرتور روبینشتاین نزدیکتر است تا ولادیمیر هوروویتس. بااینحال، اجرای او از آثار شوپن، شکوه اشرافی موسیقی این آهنگساز را با بیانی گسترده و تأثیرگذار به تصویر میکشد؛ اجراهایش از آثار هایدن سرشار از ظرافت، درام و شوخطبعیاند؛ و برامس را با غنا، گرمی و مهر مینوازد.