
Soprano
.(1933)
الی آملینگ، سوپرانوی هلندی، بهخاطر اجراهایش در زمینهٔ آواز هنری و اوراتوریو شهرت دارد. او از معدود خوانندگانی است که بدون آنکه ستارهای در دنیای اپرا باشد، به شهرتی جهانی دست یافته است. در واقع، با اینکه تنها یک نقش صحنهای را اجرا کرد (ایلیا در اپرای «ایدومنه» اثر موتسارت در سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴)، در طول بیش از ۴۰ سال فعالیت حرفهای خود تقریباً بهطور کامل از اپرا دوری کرد و در عوض، تمرکز خود را بر آثار کنسرتی و رسیتال گذاشت. آملینگ تحصیلات آوازی خود را در روتردام نزد یو بولکامپ و یاکوبا درسدن دُنت آغاز کرد و بعدها با راهنمایی پیر برناک، خوانندهٔ نامدار، به مطالعه و تمرین رپرتوار آوازهای فرانسوی پرداخت. او نخستین بار با کسب مقام در مسابقهٔ هرتوخنبوس در سال ۱۹۵۶ و مسابقهٔ ژنو در سال ۱۹۵۸ مورد توجه قرار گرفت. رسیتالهای آغازین او در آمستردام (۱۹۶۱)، لندن (۱۹۶۶) و نیویورک (۱۹۶۸)، نقاط عطف مهمی در مسیر حرفهای رو به رشدش بودند؛ مسیری که سرانجام او را به سراسر جهان برد. مخاطبان ژاپنی علاقهای ویژه به او نشان میدادند. آملینگ بهعنوان هنرمندی کنسرتی، بهویژه بهخاطر تفسیرهایش از آثار باخ و موتسارت شناخته میشد. در عین حال، اجراهای او از آثاری همچون اوراتوریوهای هایدن و مندلسون و سمفونی چهارم مالر نیز بهدرستی مورد تحسین قرار گرفتهاند. برنامههای کنسرتی او شامل اجرای مجموعهٔ «هفت ترانهٔ آغازین» و «ترانههای آلتنبرگ» اثر آلبان برگ، همچنین «شبهای تابستانی» اثر برلیوز و «شهرزاد» اثر راول نیز میشد. او که همواره به موسیقی معاصر علاقهمند بود، در سال ۱۹۵۹ در اجرای نخست اثر «راز میلاد» اثر فرانک مارتن شرکت کرد. آملینگ افتخار داشت که در سال ۱۹۷۵ هنگام ازدواج شاهدخت کریستینا از هلند و نیز در سال ۱۹۸۰، طی مراسم تاجگذاری سلطنتی شاهدخت بئاتریکس هلند، آواز بخواند. رپرتوار گستردهٔ آملینگ ترانههایی به زبانهای آلمانی، فرانسوی، هلندی، انگلیسی، ایتالیایی، اسپانیایی و ژاپنی را در بر میگیرد. او بیش از هر چیز با ترانههای فرانتس شوبرت شناخته میشد، اما در تفسیر آثار موتسارت، شومان، برامس و هوگو ولف نیز به همان اندازه توانمند بود. درک و اجرای درخشان او از ملودی فرانسوی را میتوان در مجموعهٔ ضبطهای کامل آثار آوازی دبوسی، فوره، پولنک و راول برای شرکت EMI شنید؛ آثاری که دالتون بالدوین پیانو آنها را همراهی میکند. از دیگر نقاط برجستهٔ کارنامهٔ او میتوان به ضبط کامل ترانههای کنستانتین هایخنس، آهنگساز هلندی دورهٔ باروک، با همراهی ماکس فان اِخموند، خوانندهٔ باریتون، اشاره کرد. همچنین رسیتالهایی از ترانههای خواکین رودریگو و خاویر مونتسالواتخه ــ آثاری که کمتر در ضبطهای او شنیده میشوند ــ و اجراهایی از آثار فرانک مارتن، ساموئل باربر و بنجامین بریتن از دیگر بخشهای مهم فعالیت حرفهای او هستند. آملینگ گاهی شبهای موسیقی کابارهای نیز در فضاهای صمیمی برگزار میکرد که از جملهٔ آنها میتوان به جشنوارهٔ استراتفورد در کانادا اشاره کرد. صدای الی آملینگ سوپرانویی سبک و بسیار زلال است که با تسلطی چشمگیر بر سراسر گسترهٔ دینامیکی و تنوع وسیعی از رنگهای بیانی همراه شده است. او هنگام اجرا روی صحنه بسیار کم حرکت میکرد؛ ازاینرو، حتی کوچکترین حرکت دستش نیز معنایی عمیق داشت. آملینگ که بیش از ۳۰ سال محبوب مخاطبان بود، در اواسط دههٔ ۱۹۹۰، پس از برگزاری مجموعهای از رسیتالهای خداحافظی در شهرهای محبوبش، از اجرای رسیتال کناره گرفت. بااینحال، او همچنان با برگزاری کلاسهای پیشرفته برای خوانندگان جوان، عشق خود به آواز را با نسل بعدی سهیم میشود.