درو مینتِر، خوانندهٔ آمریکایی کنترتنور، یکی از برجستهترین هنرمندان جهان در این حوزه است. او هم در موسیقی قدیم، که دورهٔ تاریخیِ شکلگیری و رواج این نوع صدا به شمار میرود، فعالیت گستردهای دارد و هم در اجرای موسیقی معاصر. مینتر فعالیت اجرایی خود را در نهسالگی، بهعنوان پسری با صدای زیر، در کلیسای جامع ملی واشینگتن در پایتخت ایالات متحده آغاز کرد. او در سال ۱۹۷۷ از دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه ایندیانا فارغالتحصیل شد. البته پیش از آن، در سال ۱۹۷۶، در مسابقهٔ بینالمللی آواز «هرتوخنبوس» در هلند جایزهای کسب کرده بود. او به گروه «کولیگیوم موزیکوم بوداپست» پیوست و در سال ۱۹۷۷ در کسب جایزهٔ این گروه در مسابقهٔ موسیقی قدیم بروژ سهیم بود. همچنین بورسیههای تحصیلی بنیاد مارتا بیرد راکفلر و برنامهٔ فولبرایت را دریافت کرد. سپس تحصیلات موسیقایی خود را در دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین ادامه داد و در سال ۱۹۷۹ مدرک تخصصی اجرای موسیقی را به دست آورد. او در سال ۱۹۸۱ در مسابقهٔ اروین بودکی جایزهای کسب کرد و در سال ۱۹۸۳، در بخش تکنوازی مسابقهٔ موسیقی قدیم بروژ، برندهٔ جایزه شد. مینتر آموزشهای آواز و موسیقی خود را با مایرون مکفرسون ادامه داد؛ هنرمندی که از او بهعنوان استاد اصلی خود یاد میکند. مینتر از اعضای بنیانگذار گروههای «نیوبری کنسورت» (Newberry Consort)، «تریفویل» (Trefoil) و «مای لرد چمبرلینز کنسورت» (My Lord Chamberlain’s Consort) است. گروه آخر، مجموعهای متشکل از خوانندگان و نوازندگان سازهای زهی زخمهای است که مینتر در آن هم آواز میخواند و هم سازهای چنگمانند تاریخی مینوازد. از دیگر گروههایی که او بهطور منظم با آنها همکاری میکند، میتوان به گروه موسیقی مجلسی آوازی «انسمبل فایو/وان» در واشینگتن دیسی، «فولجر کنسورت» و گروه آواز موسیقی قدیم «پومریوم» اشاره کرد. او همچنین با گروههایی همچون «له آر فلوریسان» (Les Arts Florissants)، «آکادمی موسیقی قدیم» (Academy of Ancient Music)، ارکستر فیلارمونیا باروک، اپرای باروک فرایبورگ، «تافلموزیک» و انجمن هندل و هایدن همکاری داشته است. مینتر در جشنوارههایی چون «نکست ویو» وابسته به آکادمی موسیقی بروکلین (BAM)، جشنوارهٔ موسیقی قدیم بوستون و جشنوارههای اسپولتو، رگنسبورگ و ادینبرو حضور یافته است. همچنین در جشنوارههای هندل در هاله، کارلسروهه، مریلند و گوتینگن اجرا کرده است. مینتر در کنار برنامهٔ پرمشغلهٔ کنسرتها و رسیتالهایش، فعالیت گستردهای نیز در عرصهٔ اپرای تاریخی دارد. او نقشهای اصلی اپرا را برای اپراخانههای نیس، مارسی، تولوز و بروکسل، و نیز برای شرکتها و جشنوارههای اپرایی همچون BAM، ولف تراپ، برکشایر، اوماها، سانتافه، بوستون، واشینگتن، اسکایلایت و گلیمرگلس اجرا کرده است. مینتر در سال ۱۹۹۴ مسیر حرفهای دومی را بهعنوان کارگردان صحنهٔ اپرا آغاز کرد و تاکنون بیش از ۲۰ تولید اپرایی را در کارنامهٔ خود ثبت کرده است. او چه بهعنوان خواننده و چه بهعنوان کارگردان یا در هر دو نقش، در اجراهایی از بیش از ۲۴ اثر نمایشی هندل مشارکت داشته است. رویکرد کارگردانی او بر پژوهش عمیق دربارهٔ شیوههای بازیگری و سنتهای اجرایی و صحنهآرایی دوران باروک استوار است. او همچنین بسیاری از اوراتوریوهای هندل و دیگر آثار آوازی و کُرال را اجرا کرده است. به گفتهٔ خودش، تا سال ۲۰۰۰ بیش از ۲۰۰ بار در طول دوران حرفهایاش اوراتوریوی مسیح (Messiah) اثر هندل را خوانده بود. مینتر بیش از ۵۰ ضبط صوتی و دو فیلم در کارنامه دارد. از جملهٔ این آثار، میتوان به تولید اپرای جولیو سزار (Giulio Cesare) به کارگردانی پیتر سلرز اشاره کرد که در آن نقش بطلمیوس را ایفا کرد. او همچنین در فیلمی دربارهٔ زندگی هیلدگارد فون بینگن، راهبه و عارف نامدار قرون وسطی، حضور داشته است. مینتر بهطور منظم برای مجلهٔ Opera News نیز مطلب مینویسد. او بهعنوان مدرس نیز شهرت فراوانی دارد و کلاسهای پیشرفته و درسهایی دربارهٔ تفسیر موسیقی آوازی قدیم، فنون نوازندگی چنگهای تاریخی و شیوههای بازیگری و کارگردانی اپرای باروک برگزار میکند. در این کلاسها، از جمله به حرکات بدنی و تزئینات موسیقاییای میپردازد که از ویژگیهای شناختهشدهٔ اجرای اپرای باروک هستند. او بهعنوان استاد مهمان در کالجهای واسار و اسمیت تدریس کرده و بهطور منظم در کارگاههای موسیقی قدیم امهرست نیز به آموزش میپردازد. مینتر همچنین نسخهٔ اجرایی ویژهٔ خود را از اپرای دیدو و آئنیاس (Dido and Aeneas) اثر هنری پرسل آماده کرده است.