
Composer
.(1685 - 1757)
دومنیکو اسکارلاتی که در سال ۱۶۸۵، همزمان با باخ و هندل، در ناپل متولد شد، بیش از هر چیز بهخاطر سوناتهای درخشان تکموومانی خود برای هارپسیکورد شناخته میشود. او از خانوادهای پرجمعیت و موسیقیدان برخاسته بود؛ پدرش، آلساندرو اسکارلاتی، از آهنگسازان برجستهٔ اپرا به شمار میرفت. دومنیکو دوران فعالیت حرفهای خود را میان ایتالیا، پرتغال و اسپانیا گذراند. او در رم به سمت سرپرست گروه کر کلیسای سن پیترو منصوب شد و در همین دوره اثر پرطنین خود برای ده صدا، با عنوان «استابات ماتر» (Stabat Mater)، را نوشت. در سال ۱۷۳۳، همراه با شاگرد سلطنتی خود، ماریا باربارا، به مادرید رفت؛ شاهزادهای که اسکارلاتی بیشترِ حدود ۵۵۰ سونات هارپسیکورد خود را برای او نوشت. در دورانی که نوآوری و اصالت، هدف اصلی آفرینش هنری محسوب نمیشد، سوناتهای خوشنواز و مناسب انگشتگذاری او لحنی واقعاً منحصربهفرد داشتند. این آثار که از ریتمها و ملودیهای تند و ظریف موسیقی فولکلور اسپانیا تأثیر گرفتهاند، سرشار از ضربدریکردنهای نمایشی دستها هستند. شخصیتهای متضاد و زندهٔ آنها نیز تنوع هارپسیکوردها و پیانوهای اولیهای را بازتاب میدهد که در دربار اسپانیا در دسترس بودند. یکی از آثار محبوب او «سونات در می ماژور، کاتالوگ کرکپاتریک شمارهٔ ۳۸۰» (Sonata in E major, K. 380) است که با تزئینات موسیقایی شبیه به صدای کاستانت و حالوهوای ریتمیکِ مارشمانند خود شناخته میشود. اسکارلاتی که در سال ۱۷۵۷ در مادرید درگذشت، از معدود آهنگسازان دورهٔ باروک است که موسیقیاش هرگز بهطور کامل از رپرتوار اجرایی کنار نرفت.