
Piano
.(1917 - 1950)
دینو لیپاتی، پیانیست رومانیایی، با وجود میراث ضبطشدهٔ نسبتاً محدودی که از خود بهجا گذاشت، نقش مهمی در دوران طلایی موسیقی پیانو پس از جنگ جهانی دوم ایفا کرد. اجراهای او که با پایبندی دقیق به متن نت همراه بودند، سرشار از ظرافت، گیرایی و شفافیتاند. لیپاتی در سال ۱۹۱۷ در بخارست، پایتخت رومانی، به دنیا آمد. نخستین موفقیت بزرگ او زمانی رقم خورد که در سال ۱۹۳۳ در مسابقهٔ بینالمللی موسیقی وین، بهطور مشترک مقام دوم را کسب کرد. آلفرد کورتو، پیانیست برجسته و یکی از اعضای هیئت داوران، چنان از ناعادلانه بودن این نتیجه خشمگین شد ــ زیرا معتقد بود لیپاتی باید برنده میشد ــ که از این نوازندهٔ جوان دعوت کرد تحصیلات خود را نزد او در کنسرواتوار پاریس ادامه دهد. لیپاتی در کنار پیانیستهای دیگری از آن دوران، مانند کلارا هاسکیل، به یکی از اعضای مکتب کورتو تبدیل شد؛ مکتبی که بهخاطر تنوع و غنای شگفتانگیز رنگآمیزی صوتی شهرت داشت. با آغاز جنگ جهانی دوم، لیپاتی به رومانی بازگشت، اما در سال ۱۹۴۳ به سوئیس گریخت. با وجود ابتلا به نوعی لنفوم هوچکین که بعدها مشخص شد درمانناپذیر است، او در سال ۱۹۴۶ با شرکت ئیامآی قرارداد ضبط امضا کرد و آثاری از آهنگساز هموطنش، انِسکو، و همچنین نخستین کنسرتوی پیانوی شوپن را ضبط کرد. لیپاتی در سال ۱۹۵۰، در ۳۳ سالگی، درگذشت. پس از مرگ او، چندین آلبوم از اجراهایش منتشر شد که از جملهٔ آنها میتوان به ضبط زندهٔ کنسرتی اشاره کرد که در آخرین رسیتال این پیانیست، در جشنوارهٔ بینالمللی موسیقی بزانسون، اجرا شده بود.