
Baritone
.(1925 - 2012)
در تاریخ آواز هنری، هیچ هنرمندی بهاندازهٔ دیتریش فیشر-دیسکائو (Dietrich Fischer-Dieskau) در هنر اجرای این گونهٔ موسیقایی، بهویژه شکل آلمانی آن یعنی «لید» (Lied)، استاد و تأثیرگذار نبوده است. صدای باریتونِ ظریف و شیک او الگویی از پختگی و ظرافت به شمار میرفت؛ صدایی که به کوچکترین جزئیات متن واکنش نشان میداد. او چنان در روایت داستان از طریق موسیقی مهارت داشت که میتوانست یک قطعهٔ سهدقیقهای از شوبرت را به اپرایی مینیاتوری تبدیل کند. بااینحال، او خوانندهٔ اپرایی برجسته نیز بود و در طول دوران حرفهای ۳۱سالهاش، بهخاطر هوش و چابکی هنرمندانهای که در اجرای نقشهای آثار موتسارت، اشتراوس و واگنر از خود نشان میداد، شهرت داشت. فیشر-دیسکائو در سال ۱۹۲۵ به دنیا آمد و دوران رشد خود را در برلینِ زمان جنگ گذراند. او در هفدهسالگی، برای نخستین بار چرخهآواز سفر زمستانی (Winterreise) اثر شوبرت را اجرا کرد؛ مجموعهای تکاندهنده دربارهٔ سفری در زمستان که اجرای آن در یکی از حومههای برلین، بر اثر حملهٔ بمبافکنهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF)، ناتمام ماند. چنین تجربههایی تأثیر عمیقی بر او گذاشتند و به شکلگیری آن اندوه و تأثر خاصی کمک کردند که در اجرای رپرتوار لید از خود نشان میداد؛ رپرتواری که او با دقت و گستردگیای دانشنامهوار ضبط کرد. تقریباً تمام آوازهای شوبرت، شومان، برامس، اشتراوس، ولف و مندلسون دستکم یک بار با صدای او ضبط شدند؛ سفر زمستانی حتی هشت بار ضبط شد! این آثار بخشی از مجموعهٔ عظیم ضبطهای او را تشکیل میدادند که بسیاری از نقشهای صحنهایاش را نیز در بر میگرفت؛ از جمله کُنت در اپرای عروسی فیگارو، نقش دون جووانی و کورونال در ضبط افسانهای سال ۱۹۵۲ اپرای تریستان و ایزولده به رهبری فورتونگلر. کنجکاوی فکری او را به همکاری با آهنگسازان معاصر، از جمله بنجامین بریتن، سوق داد. بریتن بخشهای سولو برای باریتون در اثر رکوئیم جنگ (War Requiem) را برای اجرای نخست آن در سال ۱۹۶۲ به او سپرد؛ انتخابی که با توجه به گذشتهٔ فیشر-دیسکائو معنایی ویژه داشت. او تا زمان بازنشستگیاش در روز سال نوِ ۱۹۹۳، همچنان به آثار تازهٔ معاصر و نیز مصائب باخ علاقهمند ماند. فیشر-دیسکائو در سال ۲۰۱۲، در ۸۶سالگی درگذشت.