
Soprano
.(1960)
داون آپشاو، یکی از سوپرانوهای برجستهٔ لیریک، رپرتواری گسترده از ترانههای هنری و اپرا دارد. او در موسیقی معاصر تخصص دارد، بهخاطر برنامههای رسیتالِ جسورانه و نوآورانهاش شناخته میشود و در شمار زیادی از اجراهای نخست جهانی آثار مهم حضور داشته است. آپشاو در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۶۰ در نشویلِ ایالت تنسی به دنیا آمد، اما در پارک فارست، در ایالت ایلینوی و حومهٔ شیکاگو، بزرگ شد. او در گروه کُر دبیرستان به چهرهای برجسته تبدیل شد و سپس در دانشگاه وسلیان ایلینوی به تحصیل آواز پرداخت. پس از آن وارد مدرسهٔ موسیقی منهتن شد و نزد الن فول آموزش دید و در سال ۱۹۸۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. همان سال در رقابتهای بینالمللی آزمون هنرمندان جوان کنسرت برنده شد و جیمز لواین، مدیر اپرای متروپولیتن، از او دعوت کرد به برنامهٔ پرورش هنرمندان جوان این مجموعه بپیوندد. او در سال ۱۹۸۵ برندهٔ مسابقهٔ نامبورگ در نیویورک شد و خیلی زود اجرای نقشهای کوچک و سپس نقشهای بزرگتر را در اپرای متروپولیتن آغاز کرد. آپشاو بیش از ۳۰۰ بار در اپرای متروپولیتن، در نقشهای گوناگون، روی صحنه رفته است؛ از جمله در بسیاری از نقشهای موتسارت، نقش ملیزاند در اپرای پلهآس و ملیزاند اثر دبوسی و نقش فرشته در اپرای سن فرانسوا داسیز اثر مسیان. او نقشهای مهمی را نیز برای نخستین بار ایفا کرده است؛ از جمله دیزی بوکانن در اپرای گتسبی بزرگ اثر جان هاربیسون و کلمنس در اپرای عشق از دور اثر کایا ساریاهو؛ نقشی که نخستین بار در جشنوارهٔ زالتسبورگ اتریش اجرا کرد. اپرای مجلسی آینادامار اثر اوسوالدو گولیخوف نیز مشخصاً برای او ساخته شد. آپشاو در اپراهای معاصر بسیاری، هم در ایالات متحده و هم در دیگر کشورها، حضور داشته است. او نخستین اجرای اوراتوریوی کریسمسی ال نینیو اثر جان آدامز را ارائه کرد و رپرتواری گسترده از ترانههای آوازی همراه با ارکستر، از آثار دورهٔ رمانتیک تا موسیقی معاصر، دارد. بااینحال، از همان آغاز فعالیت حرفهای، آپشاو بهعنوان خوانندهٔ رسیتال نیز توجهی ویژه برانگیخت و اغلب برنامههایی طراحی میکرد که موسیقی معاصر را به شیوههایی تازه و بدیع عرضه میکردند. او در سال ۱۹۸۶ نخستین اجرای خود را در تالار آلیس تالی نیویورک برگزار کرد و پس از آن در سالنهای معتبر بینالمللی، از جمله تئاتر شانزهلیزه در پاریس، ویگمور هال لندن و کنسرتگبو آمستردام، به اجرا پرداخت. آپشاو در این عرصه نیز از موسیقی معاصر حمایت کرده است، اما در عین حال مفسری مشتاق برای آثار تئاتر موزیکال و ترانههای عامهپسند به شمار میرود. او معمولاً دو سوم از برنامهٔ هر فصل خود را به رسیتال اختصاص میدهد، نه اپرا. آپشاو بارها مهمان جشنوارهٔ اوجای در کالیفرنیا بوده و در سال ۲۰۱۱ مدیریت هنری آن را بر عهده داشته است. او همچنین همکاری مشتاق در زمینهٔ موسیقی مجلسی است و با ریچارد گود، پیانیست، و گروههایی چون کوارتت کرونوس و کوارتت آردیتی اجرا کرده است. آپشاو فهرست ضبطهای گستردهای دارد که بیش از ۳۵ آلبوم انفرادی را در بر میگیرد؛ افزون بر آن، در آلبومهای متعدد اپرایی و ارکسترال نیز حضور داشته است. او عمدتاً برای شرکت نانساچ ضبط کرده، اما آثارش از سوی دویچه گرامافون، سونی کلاسیکال، اِراتو و ناشران دیگر نیز منتشر شدهاند. پرفروشترین ضبط او در سالهای آغازین فعالیتش عرضه شد: در سال ۱۹۹۲، ضبط او از سمفونی آوازی شمارهٔ ۳ هنریک گورتسکی به فروش در حد دریافت گواهینامهٔ طلایی رسید. آپشاو سه جایزهٔ گرمی در بخش بهترین تکخوانی آوازی کلاسیک دریافت کرده است: در سال ۱۹۸۹ برای ناکْسویل: تابستان ۱۹۱۵، در سال ۱۹۹۱ برای دختری با لبهای نارنجی و در سال ۲۰۱۴ برای قدمزدنهای صبحگاهی زمستان. او همچنین در سال ۲۰۰۳، همراه با کوارتت کرونوس، برای آلبوم برگ: سوئیت لیریک جایزهٔ گرمی بهترین اجرای موسیقی مجلسی را دریافت کرد و در سال ۲۰۰۶ نیز بههمراه ارکستر سمفونیک و گروه کُر آتلانتا، برای ضبط گولیخوف: آینادامار برندهٔ گرمی بهترین ضبط اپرا شد. آپشاو در سال ۲۰۰۷ بورسیهٔ بنیاد مکآرتور را دریافت کرد؛ بورسیهای که در اصطلاح عامه به «کمکهزینهٔ نوابغ» شهرت دارد. در سال ۲۰۲۱، او به گروه سو پرکاشن و گیلبرت کَلیش، پیانیست، پیوست تا چرخهٔ ترانهٔ دریای باریک اثر کاترین شاو را ضبط کند. ~ جیمز مانهایم