
Violin , Viola
.(1908 - 1974)
دیوید اویستراخ، یکی از پرافتخارترین و مورداحترامترین ویولننوازان قرن بیستم، توانست تمرکزی روشن و دقیق در تفسیر موسیقی را با تکنیکی بینقص در هم آمیزد. حضور آرام و استوار او بر صحنه، حس آرامشی کمنظیر را به مخاطبان منتقل میکرد؛ بااینحال، نوازندگیاش، بهویژه در آثار آهنگسازان روس و شوروی، اغلب به شدتی سوزان و پرشور میرسید. اویستراخ در سال ۱۹۰۸ در اودسا، واقع در اوکراین امروزی، به دنیا آمد. او تنها یک استاد ویولن داشت: پیوتر استولیارسکی (۱۸۷۱–۱۹۴۴) که از دیگر شاگردانش میتوان به ناتان میلشتاین، لئونید کوگان و ایگور، پسر خود اویستراخ، اشاره کرد. اویستراخ در سال ۱۹۳۷ برندهٔ مسابقهٔ اوژن ایزایی در بروکسل شد؛ رقابتی که بعدها به نام مسابقهٔ ملکه الیزابت شناخته شد. این پیروزی عملاً آغازگر دوران حرفهای درخشان او بود. در سال بعد، نیکولای میاسکوفسکی کنسرتویی برای او نوشت و آرام خاچاتوریان نیز در سال ۱۹۴۰ از او پیروی کرد. از آن پس، موجی از آثار مهم به او تقدیم شد؛ از جمله هر دو کنسرتوی ویولن دیمیتری شوستاکوویچ، در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۶۷، و سونات ویولن او در سال ۱۹۶۸، همچنین هر دو سونات ویولن سرگئی پروکفیف، در سالهای ۱۹۴۶ و ۱۹۴۳. کارنامهٔ گستردهٔ ضبطهای او همچنین شامل اجراهایی مرجع و ماندگار از کنسرتوی ویولن دیمیتری کابالفسکی، ضبطشده در سال ۱۹۴۹، و دو رمانس ویولن لودویگ فان بتهوون، ضبطشده در سال ۱۹۶۲، میشود. دیوید اویستراخ در سال ۱۹۷۴، در ۶۶ سالگی، بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت.