
Soprano
.(1944)
صدای مخملینِ سوپرانو لیریکِ بانو کیری ته کاناوا، به آثار موتسارت، اشتراوس، وردی و بسیاری از آهنگسازان دیگر، چه در دنیای اپرا و چه بیرون از آن، جلوهای ویژه بخشیده است. او با نام کلر مری ترزا راستْرون، در سال ۱۹۴۴ در شهر گیزبورن نیوزیلند به دنیا آمد و خانوادهای مائوری او را به فرزندی پذیرفتند. ته کاناوا در اوکلند نزد بانو خواهر مری لئو نیکول، مربی نامدار آواز، به تحصیل پرداخت. ضبط سال ۱۹۶۵ او از «سرود راهبهها» از اپرای «کازانووا» اثر یوهان اشتراوس دوم (با تنظیم رالف بناتسکی، ۱۹۲۸)، به نخستین صفحهٔ طلایی تاریخ موسیقی نیوزیلند تبدیل شد. مرکز اپرای لندن او را بدون برگزاری آزمون ورودی بهعنوان هنرجو پذیرفت و او در سال ۱۹۶۹ نخستین حضور صحنهای خود را در نقش بانوی دوم در اپرای «نیلبک سحرآمیز» اثر موتسارت (۱۷۹۱) تجربه کرد. اجرای نخست او در کاونت گاردن در سال ۱۹۷۱، در نقش کنتس اندوهگین در اپرای «عروسی فیگارو» (۱۷۸۶)، ته کاناوا را یکشبه به ستارهای مشهور تبدیل کرد. او در دههٔ ۱۹۷۰ رپرتوار خود را گسترش داد و در سال ۱۹۷۴، هنگامی که در آخرین لحظه جایگزین ترزا استراتاس در نقش دزدمونا در اپرای «اوتلو» اثر وردی (۱۸۸۷) شد، نخستین بار در اپرای متروپولیتن نیویورک به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۸۱، پس از اجرای آواز در مراسم ازدواج تلویزیونی شاهزاده چارلز و لیدی دایانا اسپنسر، شهرتی جهانی پیدا کرد. او که اکنون به «دیوای مردم» شهرت یافته بود، در ضبط سال ۱۹۹۰ اپرای «شوالیهٔ گل سرخ» (۱۹۱۱) اثر اشتراوس، با ارکستر اشتاتسکاپلهٔ درسدن به رهبری برنارد هایتینک، در نقش مارشالین به موفقیتی چشمگیر دست یافت؛ اجرایی که خود آن را یکی از بزرگترین دستاوردهای هنریاش میدانست. ته کاناوا پس از کنسرتی در استرالیا در سال ۲۰۱۶ از صحنه کنارهگیری کرد و اکنون وقت خود را به راهنمایی و پرورش خوانندگان جوان اختصاص میدهد.