
Mezzo-Soprano
.(1933)
جنت بیکر (Janet Baker) یکی از صداهای ماندگار و شاخص موسیقی انگلستان در میانه و اواخر قرن بیستم بود. او با آوازهایی سرشار از شدت احساس، صداقت و تعهد، معیار تازهای برای نسل خودش به وجود آورد. گرمای شفاف و خاص صدایش چیزی نبود که بشه با صدای خوانندههای دیگه اشتباه گرفت. با اینکه تقریباً سراغ بخش اصلی رپرتوار اپرا نرفت و مثلاً هیچوقت آثار وردی یا پوچینی را اجرا نکرد، در کنسرتها و روی صحنه در زمینههای دیگری، بهخصوص موسیقی مدرن بریتانیا و موسیقی باروک، درخشید. بیکر در سال ۱۹۳۳ در یورکشایر به دنیا آمد و از همان کودکی با سنت گروههای کُر شمال انگلستان و فرهنگ سختکوشی و کارِ جدی بزرگ شد؛ فرهنگی که باعث شد بلافاصله بعد از تمام کردن مدرسه، کارش را بهعنوان کارمند بانک شروع کند. با این حال، در کنار کار، بهصورت خصوصی آواز میخواند و بدون اینکه وارد کالج موسیقی بشود، به گروه کُر اپرای گلیندبورن (Glyndebourne) پیوست؛ تجربهای که بعدها خودش از آن بهعنوان «آن آموزشی که هیچوقت نداشتم» یاد کرد. از اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰، مسیر حرفهای بیکر بهسرعت شکوفا شد. او آثاری از هندل، پرسل، مونتهوردی و کاوالی را اجرا کرد، اما در موسیقی بنجامین بریتن هم جایگاه ویژهای پیدا کرد و ارتباط نزدیکی با اپراهای او داشت. در کنار اینها، در آثار برلیوز هم درخشید؛ بهخصوص در نقش دیدو در اپرای تروایان (Les Troyens) که یکی از اجراهای بسیار تحسینشدهاش بود. بیکر همیشه بیشتر روی شرکتها و مجموعههای هنری کشور خودش تمرکز داشت؛ از کاونت گاردن گرفته تا English Opera Group. فعالیتش در تئاتر هم درست همانجایی به پایان رسید که آغاز شده بود: گلیندبورن. او در سال ۱۹۸۲ با یکی از نقشهای شاخص کارنامهاش، اورفئو در اپرای اورفئو و اوریدیس اثر گلوک، از صحنه خداحافظی کرد. اما شهرت اصلی بیکر فقط به اپرا محدود نمیشد. در صحنهٔ کنسرت، هنر خوانندگی دقیق، پخته و مسئولانهاش باعث شد هم بهعنوان خوانندهٔ رسیتال و هم بهعنوان خوانندهٔ آثار اوراتوریو به شهرتی گسترده برسد. در آثار آهنگسازانی مثل مالر، بریتن و الگار، صدای او جایگاه ویژهای داشت. رؤیای جرونتیوس (The Dream of Gerontius) و تصاویر دریایی (Sea Pictures) اثر الگار، با ضبطهایی که بیکر در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ و به رهبری جان باربیرولی انجام داد، به اجراهای افسانهای در کارنامهٔ او تبدیل شدند. بیکر در سال ۱۹۸۲ و در حالی که فقط ۵۶ سال داشت، با وقاری آرام از پایان فعالیت حرفهایاش در عرصهٔ آواز خبر داد. صدایش هنوز در شرایط فوقالعادهای بود، اما خودش مصمم بود پیش از آنکه کوچکترین نشانهای از افت کیفیت در صدایش دیده شود، کنارهگیری کند. در ادامهٔ همان دهه، فقط گاهی در رسیتالهای آواز روی صحنه رفت و در سالهای ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ نیز با رهبر ارکستر ریچارد هیکاکس چند ضبط نهایی انجام داد.