دالتون بالدوین، همراهیکنندهٔ پیانو، بیش از ۱۰۰ ضبط از رسیتالهای آواز انجام داد و برای همکاریهایش با اِلی آملینگ و ژرار سوزه جوایز متعددی دریافت کرد. او بیش از همه به اجرای رپرتوار فرانسوی شهرت داشت و با هنرمندان مختلف، مجموعهٔ کامل ترانههای دبوسی، فوره، پولنک، راول و روسل را ضبط کرد. ضبطهای او از آثار شوبرت و شومان با آملینگ و سوزه نیز بسیار مورد تحسین قرار گرفتهاند. ویژگی نوازندگیاش تغییرات ظریف در رنگ صوتی و حساسیت به نیازهای اجراکننده بود. او کنترل فوقالعادهای بر دینامیک داشت و هرگز اجازه نمیداد صدای پیانو بر آوازخوان غلبه کند. بالدوین در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۱ در سامیت، ایالت نیوجرسی، متولد شد. آموزش موسیقی را در مدرسهٔ موسیقی جولیارد آغاز کرد و سپس به کنسرواتوار موسیقی اوبرلین رفت و مدرک کارشناسی موسیقی خود را از آنجا دریافت کرد. او تحصیلاتش را در پاریس، نزد نادیا بولانژه و مادلن لیپاتی، ادامه داد و در سال ۱۹۵۴ همکاری طولانی و موفق خود را با ژرار سوزه آغاز کرد. بالدوین در کنار ادامهٔ همکاری با سوزه، از سال ۱۹۷۰ بهطور منظم با اِلی آملینگ نیز به اجرا و ضبط پرداخت. در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، همکاری خود را با جسی نورمن، هم روی صحنه و هم در استودیو ضبط، آغاز کرد. او در سال ۱۹۸۴ آردلین اوژه را در نخستین رسیتال نیویورکش همراهی کرد و با او آلبومی از ترانههای عاشقانه ضبط کرد که جایزهای نیز دریافت کرد. بالدوین که عمدتاً بر رپرتوار ترانههای هنری تمرکز داشت، از آهنگسازانی چون پولنک، سیبلیوس، مارتن و باربر آموزش و راهنمایی دریافت کرد. او در اجراهای نخستین آثار متعددی حضور داشت که از جملهٔ برجستهترین آنها میتوان به اجرای نخست «صحنههای جنگ» اثر نورمن دِل مار در سال ۱۹۶۹، با همراهی سوزه، اشاره کرد. بالدوین خوانندگان بسیاری دیگر را نیز همراهی کرد؛ از جمله مادی مِسپله، اِدا موزر، جنی تورل، مریلین هورن، فدریکا فون اشتاده، نیکولای گِدا، ژوزه فان دام، ویلیام پارکر و استیون کیمبرو. تورهای مشترک با این هنرمندان، او را به تمامی پایتختهای مهم موسیقی جهان برد. بالدوین دربارهٔ هنر همراهیکنندهٔ پیانو سخنرانیهایی ایراد میکرد و مدیر هنری جشنوارههای ترانهٔ هنری در کالج کُر وستمینستر (پرینستون، نیوجرسی)، دانشگاه ویسکانسین–میلواکی، مؤسسهٔ موسیقی کلیولند و دانشگاه کلرادو (بولدر) بود. او و سوزه، تا پیش از درگذشت سوزه، هر تابستان در ژنو برای خوانندگان و همراهیکنندگان جوان و حرفهای از سراسر جهان کلاسهای پیشرفته برگزار میکردند. بالدوین همچنین در مدرسهٔ موسیقی منهتن و کالج کُر وستمینستر در پرینستون تدریس میکرد. در سال ۱۹۸۷، دولت فرانسه نشان صلیب فرماندهٔ نشان هنرها و ادبیات را به او اعطا کرد. با آنکه بالدوین بیش از همه به همکاری با خوانندگان شهرت داشت، با هنریش شیرینگ، ویولونیست، و پییر فورنیه، ویولنسلنواز، نیز همکاری کرد. بالدوین هرگاه فرصت مییافت، برای بازیابی نیاز خود به زیباییهای طبیعت به هیمالیا و مناطق حفاظتشدهٔ حیاتوحش آفریقا بازمیگشت. پس از یکی از این سفرها به معابد میانمار، هواپیمای حامل او ناچار شد در چین فرود بیاید تا او را هرچه سریعتر به بیمارستان برسانند؛ بااینحال، او یک هفته پیش از تولد ۸۸سالگیاش درگذشت. ~ ریچارد لِسور