
Piano
.(1950)
کریستینا اورتیز، اگرچه بیش از همه با موسیقی پیانویی برزیل و اسپانیا شناخته میشود ــ بهویژه بهدلیل تفسیرهای پرشور و پرانرژیاش از آثار ویلا-لوبوس، دِ فایا و گرانادوس ــ اما در گسترهای چنان وسیع از رپرتوار به تحسین دست یافته که نمیتوان او را صرفاً متخصص این آثار دانست. در واقع، رپرتوار او شامل تمامی کنسرتوهای بتهوون، شوپن، لیست، برامس و راخمانینف، پانزده کنسرتو از موتسارت، سه کنسرتو از پروکفیف و دهها قطعهٔ سولو از این آهنگسازان و دیگر آهنگسازان خارج از حوزهٔ موسیقی اسپانیایی و آمریکای لاتین است. او همچنین توجه فراوانی به موسیقی مجلسی داشته و طیف به همان اندازه گستردهای از آثار، از جمله قطعاتی از دورژاک، الگار، فوره و شوستاکوویچ را اجرا کرده است. در این عرصه، با نوازندگان ویولن، بوریس بلکین و اوتو اوگی، نوازندهٔ ویولنسل، آنتونیو منزس، نوازندهٔ کلارینت، دیمیتری آشکنازی و گروههای مختلف موسیقی مجلسی، از جمله کوارتت چیلینگریان و کوئینتت بادی پراگ، همکاری داشته است. اورتیز در معتبرترین تالارهای کنسرت جهان رسیتال اجرا کرده و با ارکسترهای بزرگ برلین، وین، آمستردام، فیلادلفیا، کلیولند، شیکاگو، لندن و سائو پائولو به روی صحنه رفته است. در قرن بیستویکم، او کنسرتهایی ــ که معمولاً به اجرای کنسرتوهای موتسارت اختصاص داشتهاند ــ برگزار کرده و همزمان از پشت پیانو رهبری ارکستر را بر عهده گرفته است. همچنین در مدرسهٔ جولیارد و کالج سلطنتی موسیقی لندن کلاسهای پیشرفته برگزار کرده است. اورتیز بیش از ۳۰ آلبوم برای شرکتهای ضبط گوناگون، از جمله EMI، دکا، کالینز کلاسیکس، ناکسوس و BIS ضبط کرده است. کریستینا اورتیز در ۱۷ آوریل ۱۹۵۰ در باهیا، برزیل، متولد شد. او کودکی نابغه و شگفتانگیز بود؛ از دو سالگی پیانو مینواخت و در هشتسالگی تحصیل موسیقی را در کنسرواتوار موسیقی برزیل آغاز کرد. سپس در کنسرواتوار پاریس، زیر نظر ماگدا تاگلیافرو، به تحصیلات پیشرفته پرداخت و در سال ۱۹۶۹، در کنار کسب موفقیت در چندین مسابقهٔ دیگر، مقام سوم سومین دورهٔ مسابقهٔ ون کلایبرن را به دست آورد. او همزمان با اوجگیری فعالیت حرفهایاش، تحصیلات خود را در مؤسسهٔ کرتیس و زیر نظر رودلف سرکین ادامه داد. اورتیز نخستین ضبط خود را در سال ۱۹۷۴، با اجرای اثر «ریو گرانده» از لامبرت، برای EMI انجام داد. سال بعد نیز دو آلبوم دیگر برای همین شرکت ضبط کرد: آلبومهایی از کنسرتوهای شوستاکوویچ و آثار پیانویی ویلا-لوبوس، گوآرنری و دیگر آهنگسازان. اورتیز به لندن نقل مکان کرد و طی دهههای بعد، همچنان بهطور منظم در رسیتالها و در کنار ارکسترها و گروههای موسیقی مجلسی در سراسر جهان به اجرا پرداخت. در سال ۱۹۹۶، او نخستین اجرای آمریکایی اثر «شورو» از گوآرنری را در تالار کارنگی، با رهبری دنیس راسل دیویس، برگزار کرد که با موفقیت چشمگیری همراه بود. فعالیت اورتیز در قرن بیستویکم همچنان پررونق بوده است؛ برنامهٔ تورهای او در سال ۲۰۱۰ شامل اجراهایی در فرانسه، دانمارک، پرتغال، ایتالیا، لهستان، ترکیه، برزیل و بریتانیا میشد.