
Conductor
.(1927 - 2013)
بسیاری از رهبران ارکستر با افزایش سن آرامتر و ملایمتر میشوند، اما در مورد کالین دیویس، ماجرا بیشتر به دگرگونیای کامل شباهت داشت. او در سال ۱۹۲۷ در وِیبریج انگلستان به دنیا آمد، در رشتهٔ کلارینت تحصیل کرد و در گروه موسیقی هنگ لایف گاردز نوازندگی کرد. بااینحال، این رهبری ارکستر بود که او را به خود جذب میکرد؛ آرزویی که در طول چند سال ناامیدکنندهٔ فعالیت بهعنوان رهبر ارکستر آزاد، همچنان دنبال کرد. نقطهٔ عطف زندگی حرفهای او در سال ۱۹۵۷ رقم خورد؛ زمانی که بهعنوان رهبر ارکستر اسکاتلندی بیبیسی منصوب شد. برخی منتقدان از او استقبال کردند، بهویژه هنگامی که آثار موتسارت و برلیوز ــ آهنگسازی که همواره به او دلبستگی داشت ــ را رهبری میکرد. بااینحال، بیصبری و تندخویی او در تمرینها بازخورد خوبی نداشت و چند مورد از نخستین انتصابهایش با اختلاف و دلخوری پایان یافت. دیویس در سال ۱۹۶۷ رهبری ارکستر سمفونیک بیبیسی را بر عهده گرفت و دامنهٔ رپرتوار آن را گسترش داد تا موسیقی معاصر، بهویژه آثار مایکل تیپت، را نیز در بر بگیرد. اما تلاشهای او برای ایجاد تغییرات مدرن در برنامهٔ بسیار محبوب «آخرین شب پرامز» با انتقادهای تندتری روبهرو شد. دوران فعالیت دیویس در اپرای کاونت گاردن لندن، آغازگر فرایندی از روانکاوی یونگی برای او بود؛ فرایندی که به گفتهٔ خودش، شخصیت و نگرش او را تغییر داد. در دورهٔ همکاریاش با ارکستر سمفونیک رادیو باواریا، از سال ۱۹۸۳، و سپس ارکستر سمفونیک لندن، از سال ۱۹۹۵، رفتارش بهطرزی چشمگیر گرمتر و گشادهدستانهتر شد و خصومتهای دیرینهٔ برخی نوازندگان و منتقدان نیز فروکش کرد. اجراها و ضبطهای سالهای پایانی فعالیتش، بهویژه در آثار برلیوز و سیبلیوس، بسیار مورد تحسین قرار گرفتند؛ تحسینی که تا امروز نیز ادامه دارد. کالین دیویس در سال ۲۰۱۳ در لندن درگذشت.