
Conductor
.(1933 - 2014)
Claudio Abbado
1976
بیوگرافی
آبّادو در تمرینهای ارکستر، تقریباً به همان اندازه که در برابر مطبوعات کمحرف بود، سکوت اختیار میکرد. او بااینحال، از طریق رهبریِ پرقدرت و بیانگر خود، خواستههایش را دربارهٔ رنگآمیزی سازها، جملهبندی و تفسیر موسیقایی به ارکسترها منتقل میکرد. بیش از همه، با آثار تصویرپردازانه و سرزندهٔ موسورگسکی، وردی، پروکفیف و دبوسی احساس نزدیکی داشت؛ آثاری که در کنار سنت سمفونیکِ سرشار از لطافت و غنای ملودیکِ شوبرت، مندلسون و، بیش از همه، مالر قرار میگرفتند. کلودیو آبّادو در سال ۱۹۳۳ در میلان و در خانوادهای موسیقیدوست متولد شد. پس از حضور در اجرایی از اثر ظریف و افسونگر دبوسی، «نوکتورنها» (Nocturnes، ۱۸۹۲–۱۸۹۹)، تصمیم گرفت رهبر ارکستر شود. سلیقهٔ موسیقایی او به رپرتوارهایی با رنگآمیزی آشکارتر و جسورانهتر نیز گرایش داشت؛ چنانکه نخستین اپرایی که در سال ۱۹۵۹ رهبری کرد، نه اثری از رپرتوار متداول ایتالیایی، بلکه اپرای خیالپردازانه و سوررئالیستیِ «عشق به سه پرتقال» (The Love for Three Oranges، ۱۹۲۱) اثر پروکفیف بود. آبّادو با وجود خجالتی بودنِ ذاتی، به پشتوانهٔ توانمندیهای موسیقایی خود به مقامهای برجستهای چون رهبر اصلی یا مدیر هنری چندین ارکستر و نهاد اپرایی معتبر دست یافت. از جملهٔ این نهادها میتوان به ارکستر سمفونیک لندن، سالن اپرای لا اسکالا ــ جایی که او از آهنگسازان معاصری چون لوئیجی نونو حمایت کرد و ارکستر را برای اجرای مستقل کنسرتها نیز پرورش داد ــ اپرای دولتی وین و فیلارمونیک برلین اشاره کرد. آبّادو خود نیز چندین ارکستر متشکل از نوازندگان جوان و مستعد بنیان گذاشت که بعدها گروههای دیگری از دل آنها پدید آمدند؛ از جمله ارکستر مجلسی اروپا (Chamber Orchestra of Europe) و ارکستر مجلسی مالر (Mahler Chamber Orchestra). او در سال ۲۰۱۴ درگذشت و میراثی غنی از ضبطهای موسیقی و نسلی از نوازندگان برجستهٔ ارکسترال را از خود بر جای گذاشت.



















